Ίσως ακούγεται λίγο πρόωρο μιας και έχουμε ακόμη μερικές μέρες για τα Χριστούγεννα, που μάλλον φαίνεται ότι θα είναι λευκά φέτος, αλλά ήδη φίλοι και γνωστοί έχουν αρχίσει να αναχωρούν για τα μέρη τους, ώστε να περάσουν τις μέρες αυτές με τις οικογένειές τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το ίδο σκοπεύω να κάνω κι εγώ, οπότε η βιόσφαιρα -έστω και απογοητευμένη για το μέλλον της μετά την περιβόητη σύνοδο στην Κοπεγχάγη και τα απαισιόδοξα αποτελέσματά της- θα είναι ανοιχτή, αλλά μόνο με δημοσίευση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ένα χαρακτηριστικό που έχω ενεργοποιήσει σχετικά πρόσφατα και δεν έχω δοκιμάσει διεξοδικά.

Καλές γιορτές λοιπόν όπου και να πάτε, ό,τι και να κάνετε και μακριά από τη…γρίππη!

Καλά, αυτός ο Μπερλουσκόνης, πόσο ευαίσθητος είναι τελικά; Μια σφαλιάρα έφαγε, τέσσερις ημέρες έμεινε στο νοσοκομείο…

Έχω πολλές διαφορετικές εξηγήσεις για το γεγονός, αλλά αυτή που με κάνει να χαμογελάω είναι ότι το Ιταλικό νοσοκομείο στο οποίο εισήχθη είχε ωραίες νοσοκόμες. Κάτι ξέρει ο νεο-Ντούτσε…

Ήσουν δίπλα μας από την πρώτη μέρα της ζωής μας

Μας κράτησες το χέρι στα πρώτα μας βήματα

Ήσουν εσύ για τον οποίο ακούγαμε στις ιστορίες των γονιών μας

Υπήρξες φωτεινός καθοδηγητής μας στην πορεία μας στη ζωή με τις ιδέες σου και τη στάση της ζωής σου

Μας αφήνεις τώρα και το κενό θα είναι για όλους μας βαρύ και ανεκπλήρωτο

Καλό σου ταξίδι παππού

Επιτέλους, ο νεοέλληνας έχει γίνει γνωστός για κάτι που εφευρέθηκε/δημιουργήθηκε τη σύγχρονη εποχή. Ως γνωστόν “τα σπάμε” (κοντέρ, πιάτα, νεύρα, βιτρίνες, γήπεδα, σινεμά, αυτοκίνητα, εθνικές οδούς, πανεπιστήμια, υπουργεία, καφάσια, πινακίδες, ποτήρια, ντιβανοκασέλες και πολλά άλλα). Το αν φοράς ή όχι κουκούλα δεν έχει πια σημασία. Ο όρος κουκουλοφόροι έχει πλέον επικρατήσει στη διεθνή γλώσσα εδώ και περίπου ένα χρόνο.

Παραθέτω χαρακτηριστικές παραπομπές εδώ και εδώ

(μάι θενκς του BBill:)

Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουμε πόσο βάρβαροι είμαστε;
Αναμεταδίδω με θλίψη από την “Ε”

Μέσα από το λαβύρινθο των ειδήσεων της ημέρας ξεχώρισα δύο καθ’όλα άσχετες, αλλά φοβερά αλληλένδετες στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Έψαξα αρκετά να συνειδητοποιήσω τι είναι αυτό το ξεχωριστό στοιχείο που τις κάνει να φαίνονται παρόμοιες και μάλλον καταλήγω ότι είναι το… γάλα.

Όποιοι θυμούνται την όχι και τόσο παλιά ιστορία με το σινικό γάλα, ιδιαίτερα εμπλουτισμένο σε μελαμίνες, ίσως να άκουσαν/διάβασαν ότι οι δύο υπεύθυνοι για το επικίνδυνο διατροφικό σκάνδαλο και οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, τελικά εκτελέστηκαν από τις κινεζικές αρχές. Σε δύο πράγματα θα ήθελα να σταθώ, σχετικά. (α) η θανατική ποινή που εφαρμόζεται συχνά πυκνά από την Κίνα πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Δεν κρίνω την απόφαση του δικαστηρίου για το αν οι υπεύθυνοι ήταν υπεύθυνοι πραγματικά, στο κάτω κάτω ούτε νομικός είμαι, ούτε κινέζικα ξέρω να διαβάσω τα πρακτικά της δίκης. Όμως πιστεύω ακράδαντα ότι δε νοείται πολιτισμένη κοινωνία με ανθρωπιστικό χαρακτήρα και φροντίδα για τους πολίτες της όταν εξακολουθεί να υποστηρίζει και να εφαρμόζει τη θανατική ποινή. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για άλλες “φίλιες” χώρες που “θερίζουν” κοσμάκη χωρίς σταματημό (β) Όσο μεγάλο και να είναι το σκάνδαλο με το γάλα και οι επιπτώσεις της μελαμίνης σε νήπια και στον ευρύτερο πληθυσμό, οι δύο υπεύθυνοι σίγουρα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Ο παραδειγματισμός δεν είναι επιχείρημα (αυτός χρησιμοποιήθηκε ως βασικό δικαστικό επιχείρημα για να καταδικαστούν οι δύο “επιχειρηματίες”), ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές.

Το θέμα της θανατικής ποινής είναι δύσκολο. Για το συγκεκριμένο έχουν ασχοληθεί γενιές φιλοσόφων, κοινωνιολόγων, νομικών και λοιπών ειδικών, σε βαθμό που προσωπικά να φαντάζω “λίγος”. Προσπαθώ όμως να πω ότιμε ταράζει ιδιαίτερα να ακούω ότι κάποιοι στο όνομα του παραδειγματισμού και της δικαιοσύνης αφαιρούν ανθρώπινες ζωές. Έχουμε φτάσει στο σημείο πια να αφήνουμε τα ζώα να γερνάνε και να πεθαίνουν από φυσικά αίτια, γιατί όχι και τους ανθρώπους;

Η τελευταία λέξη με φέρνει στην άλλη είδηση που σας έλεγα πιο πάνω. Ένα πρόβατο, ετών 23, είναι το νέο ρεκόρ μακροβιότητας στην ευγενή ράτσα των Αυστραλέζικων προβάτων. Η Λάκι έζησε μέχρι τα βαθιά της γεράματα, μέσα σε ένα μαντρί. Την άφησαν να γεράσει, όπως ίσως θα έπρεπε να κάνουν και με τόσους άλλους μαντρωμένους.

Μην ανακάθεστε με ανυπομονησία στην καρέκλα σας. Τα στατιστικά μας είναι χαμηλά. Στο κάτω κάτω της γραφής, ούτε επαγγελματιές ιστογράφοι είμαστε, ούτε τη δημοσιότητα επιζητούμε. Έναν τρόπο επικοινωνίας αναζητούμε. Το κάναμε εναλλακτικά αρχικά, εξελίχθηκε σε mainstream τελικά (όπως και η εναλλακτική μουσική ένα πράγμα).

Αυτό που δρομολόγησε το παρόν δημοσίευμα είναι η διάθεση για πειραματισμό με το μικρό όγκο των αναγνωστών (αυτομάτων ερπετών ανεύρεσης πληροφορίας, γνωστών και ως web crawlers ή όντων φυσικών προσώπων). Έχω παρατηρήσει έξαρση των αναγνώσεων του ιστολογίου κάθε φορά που δημοσιεύεται κάτι. Πριν πεταχτείτε μερικοί και σχολιάσετε “Ε, φυσικό είναι, έγραψες κάτι εσύ, κάποιοι θα το διαβάσουν”, σας πληροφορώ ότι το έω ήδη σκεφτεί κι εγώ. Αυτό που μου κινεί την περιέργεια είναι η αύξηση της επικεψιμότητας παλαιοτέρων άρθρων και αυτό στοχεύω να παρακολουθήσω λίγο πιο στενά. Πέρα από τη δεδομένη εκθετική ουρά της χρονικής κατανομής των επισκέψεων έπειτα από τη δημοσίευση κάποιου άρθρου, παρατηρείται και αύξηση χρονικού υποβάθρου σε μεγαλύτερη χρονική κλίμακα.

Επειδή είμαι σίγουρος ότι όλο και κάποιος ηλεκτρονικάριος θα το έχει ψάξει το θέμα, αν έχετε κάποια πληροφόρηση, θα μου ήταν ιδιαίτερα αρεστή

Από τα ενδιαφέροντα που διάβασα σήμερα στις ειδήσεις, η συνεργασία μεταξύ των δύο φορέων για την έκδοση Νομικού Οδηγού σχετικού με την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο, θέλω να το διαβάσω. Από όσο φαίνεται, πάντως, έπεται και συνέχεια την επόμενη τριετία

Η σχετική παραπομπή [εδώ]

αλλά και το αρχείο του οδηγού εδώ: [PDF]

Είναι γνωστή η ευρυματικότητα και η ετοιμότητα των οπαδών του ΠΑΟΚ όταν καλούνται στη μάχη της εξέδρας. Αείμνηστες εποχές του “Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ” στις οποίες έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερες δημοσιεύσεις της βιόσφαιρας, πλέον ανταγωνίζονται τον τοπικό και ιδιαίτερα ιδιαίτερο (που είσαι “φιλόλογε” από το Σικάγο να με διορθώσεις!) χαρακτήρα των οπάδων της ΑΕΛ.

Αντιγράφω από το ιστολόγιο/στήλη του Αντώνη Πανούτσου:

1. ΑΕΛ, ουίσκι και Iron Maiden δίσκοι
2. ΑΕΛ, κρασί και AC/DC
3. ΑΕΛ, χιλιάρα και το ψωμί παπάρα
4. ΑΕΛ, αμάνικο, μπίρα και λουκάνικο
5. ΑΕΛ, Πλίτσης και σούζες στην Καρδίτσης
6. ΑΕΛ, φέτα και Motorhead κασέτα
7. ΑΕΛ, χασίσια και πέσιμο στα ίσια
8. ΑΕΛ, χαίτη και αλητεία σκέτη
9. ΑΕΛ, τζιβάνα, δυο μέτρα μοϊκάνα
10. ΑΕΛ, ψιλό και σούζες με ξερό
11. ΑΕΛ, πρέζα, υπνοστεντόν και τέζα
12. ΑΕΛ, τεκίλα και κάργα 80ίλα
13. ΑΕΛ, ρετσίνα και το μπλουτζίν σωλήνα
14. ΑΕΛ, Freddos και καραμέλες mentos!

Ι-ΧΑ!

Η ξαγρύπνια της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Αλλά αυτή τη δύσκολη ώρα που μένω άγρυπνος για να κυνηγήσω αυτά τα αναθεματισμένα τα Νικέλια, αυτό που μου χρειάζεται είναι λίγη δύναμη ακόμη για μερικές ώρες. Μετά θα τα κλείσω τα μάτια μου να κοιμηθώ. Κι όποιον πάρει ο χάρος (το ροχαλητό δηλ..) στο αεροπλάνο της επιστροφής…

Ξαναδιαβάζω τι έγραψα και το μόνο που έχω να πω είναι ότι ΟΝΤΩΣ γράφω ό,τι να’ναι…
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια

Ενδιαφέρουσα εξέλιξη σε ένα θέμα που δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή κατόπιν διαφόρων καταγγελιών διαδικτυακά στο gurforum.org, αλλά που τώρα φαίνεται να μεταφέρεται σε δικαστική διαμάχη. Το επίμαχο σχόλιο και τα σχετικά επακόλουθα της συζήτησης μπορεί κανείς να τα διαβάσει εδώ: [παραπομπή]

Το αποτέλεσμα της διαμάχης αναμένεται να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό και την προσπάθεια φίμωσης των ιστολογίων. Ανεξάρτητα από το αν ο κος Νεγκάκης που φέρεται ως ο θιγμένος από τα σχόλια του κου Λαζαρίδη, διαχειριστή του gurforum.org δικαιωθεί τελικά στη δικαστική διαμάχη, εκτιμώ ότι η διένεξη αποτελεί κομβικό σημείο στην προσπάθεια διαφάνειας στα ελληνικά πανεπιστήμια, η οποία δε φαίνεται να προχωρά με ικανοποιητικούς -τουλάχιστον!-
ρυθμούς. Θεωρούσα κι εξακολουθώ να το πιστεύω ότι τέτοιες κινήσεις (ως ακτιβιστές αναφέρονται οι εμπνευστές τους από τα διάφορα μέσα) είναι απαραίτητες και καθοριστικές στη διαμόρφωση μιας “ακαδημαϊκής” συνείδησης, αλλά και ελέγχου από την ίδια την κοινότητα. Ανεξάρτητα από τη σαβούρα των σχολίων που συσσωρεύεται μερικές φορές στα διάφορα σχόλια, η πρόθεση να “εκπαιδευτεί” η σύγχρονη ακαδημαϊκή κοινότητα σε σύγχρονα ρεύματα έρευνας και παιδείας μέσα από ξεκάθαρο διάλογο και αυτοέλεγχο είναι άξια επαίνου. Πρέπει να στηριχθεί από μας τους ίδιους με κάθε τρόπο.

Πιστεύω ότι αν υπάρξει ανάγκη υποστήριξης της ελευθερίας του λόγου η βιόσφαιρα (εμείς στη βιόσφαιρα θα έλεγα καλύτερα) θα είμαστε κοντά σε όποιον το έχει ανάγκη. Ελπίζω κι εσείς

Μόνο με το κορίτσι μου και μόνο μακριά από αυτήν την κωλοχώρα.

Έχω καιρό να γράψω, αλλά διαθέτω συσσωρευμένη οργή και τεράστια έλλειψη αποθεμάτων υπομονής για τις διάφορες διαδικασίες, τα νομικά πλαίσια, τις άδικες διατάξεις και την υπερβολική γραφειοκρατία που ταλανίζει τα πάντα στο δημόσιο βίο.

Για να μην αναφερθώ σε πρόσωπα και καταστάσεις που δε σας αφορούν σας ξαναλέω: χρειάζομαι διακοπές!

Και δες πώς τα φέρνει η ζωή..! Ο φίλος μου ο Ατανάς (όχι αυτός από τη Σόφια, από την Αρναία Χαλκιδικής) τα κατάφερε! Μετά ιδιαίτερων κόπων και βασανιστηρίων από διάφορους τυχάρπαστους, αλλά τα κατάφερε. Απέδειξε ότι με υπομονή και επιμονή τα πάντα μπορεί να καταφέρει κανείς.

Εγώ του εύχομαι ολόψυχα συγχαρητήρια (γιατί το αξίζει!) και καλή μετοίκηση στη Νύμφη του Βορρά.

Κατατίθεται με ελπίδα ψυχικής αναπτέρωσης κατευθείαν από το νότιο ημισφαίριο. Με τις υγείες σας!

παραπομπή

Έχει πλάκα τελικά η ελληνική πολιτική σκηνή.

Ο “την Κυριακή όλοι στις κάλτσες” που είχε πάρει το οικτρό 25% εσωκομματικά μετά την πρώτη του αναμέτρηση με τον “ανιψιό” όχι μόνο κατάφερε να το ανατρέψει και να βγάλει εκτός τον εσωκομματικό αντίπαλό του, αλλά και να κερδίσει κατά κράτος τις πρόσφατες εκλογές.

Από την άλλη ο “ανιψιός” κατάφερε (όχι απαραίτητα ο ίδιος, αλλά κυρίως το επιτελείο) να καταποντίσει μια ιστορική παράταξη και να τη βυθίσει σε μια κρίση από την οποία δύσκολα θα καταφέρει να βγει με αξιώσεις ηγεσίας.

Το ΚΚΕ μέσα στη στείρα πολτική του, σταθερό και πάντα με σταθερή πολιτική. Αν μη τι άλλο, η παράταξη που μπορείς να εμπιστευτείς για τη διαχρονικότητα των απόψεών της. Τι είχε Γιάννη μ’, τι είχα πάντα. Αν υπάρξει αλλαγή αρχηγού, νομίζω ότι θα είναι φυσιολογική, αποκλειστικά και μόνο λόγω κόπωσης.

Ο αμετανότητα δεξιός λαός που γύρισε το κεφάλι στον “ανιψιό” προσέτρεξε στο ΛΑΟΣ με την ελπίδα παλινόρθωσης του εθνικοπατριωτικού φρονήματος. Ο μόνος που ΔΕΝ πήγε ήταν ο Ζορρό.

Ο “πίσω απ’τις λέξεις” κατάφερε να εκλέξει σχεδόν τους ίδιους βουλευτές και να εκπροσωπήσει μια μερίδα του πληθυσμού που διακατέχεται από αποκυβερνητικά σύνδρομα και σύνδρομα πολιτικής αστάθειας. Εκεί που ήταν να διαλυθεί ο συνασπισμός στα εξ ων αρχικά συνετέθη, βρέθηκε να παίζει και ρόλο αντιπολίτευσης. Ήταν το εντυπωσιακό σημείο της εκλογικής διαμάχης που μόλις τελείωσε για μένα.

Όσο για τους Οικολόγους, τους προτείνανε υπουργείο και δεν το δεχτήκανε. Μια ευκαιρία είχαν και μάλλον δε βλέπω να την ξαναέχουν. Το ποσοστό που έλαβαν, μάλλον αντικατοπτρίζει την πραγματική τους δύναμη, αλλά σε μια τελείως αντι-οικολογική Ελλάδα δύσκολα θα πάρουν ποτέ κάτι παραπάνω. Κι ας έχουν νέους ανθρώπους με όρεξη για δουλειά και αναγέννηση. Τολμώ να προβλέψω ότι η εκλογή αντιπροσώπων τους στην (ευρω)βουλή θα αποτελεί στατιστικό σφάλμα της αποχής από τις εκλογές.

Εν μέσω προβλημάτων το μόνο που παρατηρώ είναι ότι ο λαός έχει αρχίσει να σκέφτεται λίγο και το γενικότερο όφελος. Διαπιστώνει ότι υπάρχουν προβλήματα και δεν ψάχνει να βρει κομματικά στεγανά στην ψήφο του. Αν κάτι κρατάω από την εκλογική αναμέτρηση είναι αυτό. Κι ελπίζω το μήνυμα να είναι κατανοητό στους τωρινούς ενοικιαστές του Μαξίμου. Αν αποτύχει και αυτό το σχήμα, τότε μάλλον θα βαδίσουμε προς βαθιά κρίση του πολιτικού μας συστήματος

Αυτό μάλιστα. Είναι νέο. Οι γνωστοί φίλοι του χώρου να ετοιμάζονται για εφαρμογή της τεχνικής μπας και βγάλουμε καμιά άκρη.

Η παραπομπή του θέματος είναι εδώ

Ποια νέα και παλιά… Πετώντας πρόσφατα για Γερμανία με συναδέλφους βρεθήκαμε στην περίεργη θέση να επιβιβαζόμαστε σε αεροπλάνο της  Sky Wings, η οποία διαθέτει στην Ολυμπιακή (νέα ή παλιά δεν έχει σημασία) τον νεοσύστατο στόλο της, ο οποίος αποτελείται από τα αποσυρμένα αεροσκάφη της Alitalia, κάτι κονσερβοκούτια MD-80, απομεινάρια μιας διαφορετικής τεχνολικής περιόδους και φυσικά άνεσης, αξιοπιστίας και ασφάλειας.

Το ηθικής τάξεως πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν αν θα έπρεπε να αφήσουμε την Ολυμπιακή να μας κοροϊδεύει. Κανείς δεν ενημέρωσε για την “αλλαγή της τελευταίας στιγμής” στα εκδοτήρια του ΕλΒεν και κανείς φυσικά δεν ανέφερε ότι αν πετάς απευθείας με την Sky Wings γλιτώνεις κοντά 250 ευρώ, μιας και τόση ήταν η διαφορά στην τιμή των εισητηρίων μεταξύ των δύο εταιρειών, που όμως χρησιμοποιούσαν το ίδιο αεροπλάνο.

Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο, αρνηθήκαμε να πετάξουμε καμιά 10αριά άτομα, μεταξύ των οποίων οι μισοί Γερμανοί τουρίστες που επέστρεφαν από τις διακοπές τους και οι οποίοι, όπως αποδείχτηκε, στην πορεία ταλαιπωρήθηκαν αφάνταστα για να φτάσουν στους προορισμούς τους. Αν δεν ήταν παρ’ολ’αυτά οι συγκεκριμένοι  Γερμανοί πολίτες, ούτε αυτοί, ούτε εμείς θα κατορθώναμε να αλλάξουμε την πτήση μας ή να πάρουμε πίσω τα λεφτά μας. Μέσα στο κομφούζιο που δημιουργήθηκε, λαμπρότερος όλων ήταν ο προϊστάμενος σε βάρδια της Ολυμπιακής, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να έχει το ύφος gamaua φωστήρα και στη “Νέα” Ολυμπιακή από αύριο-μεθαύριο.

Απαράδεκτη στάση για έναν αερομεταφορέα που δεν έχει τη δυνατότητα, αλλά κυρίως έχει μια φοβερή δυσκαμψία να εξυπηρετήσει το επιβατικό κοινό που τον στηρίζει πολλά χρόνια τώρα, στο όνομα της πίστης ύπαρξης ενός “εθνικού αερομεταφορέα. Κάτι το οποίο καταλαβαίνουμε όλοι αν βάλουμε όλα τα στοιχεία κάτω ότι έχει παρέλθει ανεπιστρέπτως.

Προσωπικά, δεν είμαι αισιόδοξος ότι ο Βγενόπουλος που την πήρε για ένα κομμάτι ψωμί θα κάνει κάτι σπουδαίο για αυτήν. Ούτε θα αναμορφωθεί ούτε θα γίνει νέα. Και από δω και στο εξής δεν πρόκειται να λυπηθώ τα 100 ευρώ παραπάνω για να πετάξω με κάτι που θα μου εγγυηθεί την ασφάλειά μου, αλλα κυρίως θα μου παράσχει τις υπηρεσίες και την άνεση που επιζητώ στα ταξίδι μου.

ΥΓ στη διάθεση του ενδιαφερόμενο υπάρχουν οπτικές και ηχητικές μαρτυρίες από όλη την περιπέτεια.

ΥΓ-2 Δε θα πάμε ποτέ μπροστά στη χώρα όταν άνθρωποι που ξέρουν ότι τους κοροϊδεύουν υποστηρίζουν αυτόν που τους κοροϊδεύει. Ελεεινοί…

Δεν είχα πάει ποτέ στη Γερμανία. Δεν περπάτησα στους δρόμους της, δεν ανέβηκα στα τραίνα της, δεν τριγύρισα στις πλατείες της. Αλλά με την ευκαιρία μιας επαγγελματικής επίσκεψης για μερικές μέρες πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την απλότητα (και το τονίζω αυτό) της ζωής.

Χάρηκα τον περίπατο σε μια κατάμεστη από κόσμο πλατεία, όπου άνθρωποι όλων των τάξεων απολάμβαναν τον περίπατο και τον καφέ τους. Όπου δε χρειαζόταν να βρεις τρόπο να αποφύγεις το καυσαέριο από κάποια χαλασμένη εξάτμιση ή να προσέξεις μη σε πατήσει κάνα διερχόμενο, θορυβώδες μηχανάκι κάποιου κάγκουρα. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από την πλήρη ανυπαρξία αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης, παρά το ό,τι το βασικό εργοστάσιο της Mercedes-Benz βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Ακόμη πιο εντυπωσιακή η τεράστια χρήση ποδηλάτου από την αδρά πλειοψηφία του πληθυσμού κάθε ηλικίας. Είδα πολλά ζευγάρια 60+ να απολαμβάνουν μια βόλτα με το ποδήλατο με έναν καιρό που δεν ήταν και ο πιο ηλιόλουστος. Ήρεμα και χαρούμενα, με κόκκινα υγιή μάγουλα. Κι ας τρώνε wurst με το κιλό…

Σήμερα διαβάζω για την παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο και με πιάνει μια πικρία. Όπως συμβαίνει πάντα όταν γυρίζω από μια πολιτισμένη χώρα. Η ανάπτυξη ας πάει στο καλό. Τα απλά πράγματα που κάνουν το μέσο Γερμανό να αισθάνεται ασφαλής και άνετος στη δουλειά του, στο σπίτι του και γενικότερα στη ζωή του, μπορούμε να τα κάνουμε εύκολα κι εμείς. Θέλουμε ή απλά μας συμφέρει να ασχολούμαστε με τις τηλεμαχίες;

Μία από τις καλύτερες καταγγελίες του παραλογισμού που επικρατεί στη διαδικασία υποβολής αιτήσεων σε θέσεις ΔΕΠ. Φοβερό στυλ και ξεκάθαρη πραγματικότητα

http://www.nature.com/nature/journal/v461/n7261/full/461167a.html

Αν κάποιος κοιτάξει λίγο πιο προσεκτικά στο δεξί μέρος της παρούσας σελίδας θα δει (α) μια ανακατανομή των θεμάτων σε σχέση με 10 λεπτά πριν και (β) το  ”εργαλειάκι”   της υπηρεσίας τιτιβίσματος να έχει αναβαθμιστεί και ουσιαστικά μπει σε λειτουργία.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το microblogging  μέσα στο ευρύτερο blogging με το wordpress κάπως με ξενίζει, αλλά είπα να το δοκιμάσω γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι χάνεις. Από τη μέρα που έσβησα και το προσωποβιβλίο μου (και έχω πραγματικά ησυχάσει!) τέτοιες υπηρεσίες φαίνονται ακόμη πιο ελκυστικές. Ας δούμε πώς θα πάει και περιμένω και σχόλιά σας.

Μιας και μαζευτήκαμε και μας έχει πιάσει και ο προεκλογικός πονοκέφαλος, ας πούμε και κάνα ευχάριστο νέο να καλωσορίσουμε το φθινοπωράκι το οποίο φαίνεται ότι μας επισκέπτεται νωρίς νωρίς τη φετινή χρονιά.

Όσοι καταφέρατε και βρήκατε χωρόχρονο να πάτε διακοπές, να αλλάξετε παραστάσεις και να αφήσετε πίσω τις έγνοιες της προηγούμενης χρονιά, καλό είναι να θεωρείτε τους εαυτούς σας τυχερούς.

Τα Κουφονήσια τα οποία επισκέφθηκα για σύντομο χρονικό διάστημα (ας είναι καλά ο Γ. και η Μ. που έδωσαν την απαραίτητη ώθηση εκκίνησης) ήταν υπέροχα, αλλά το ταξίδι πολύ σύντομο. Τέσσερις μερούλες δε φθάνουν να σου σβήσουν από το μυαλό όλη τη φασαρία του καλοκαιριού με τις μετακομίσεις και τα τραβήγματα από δω και από κει.

Πάντως, αν εξαιρέσω ένα μεγάλο και σοβαρό θέμα το οποίο εξακολουθεί να με απασχολεί 200% (όχι δεν είναι αν ο Σημίτης θα είναι επικεφαλής του Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, μόλις ανακοινώθηκε άλλωστε ότι αρνήθηκε να συμμετάσχει) οι δονήσεις (τα vibes που λένε οι πολλοί) δείχνουν ότι μπαίνουμε σε μια σταθερή ανοδική τροχιά. Ας ελπίσουμε ότι συμβαίνει και σε σας το ίδιο. Και για να μη λέμε αοριστολογίες, όπως άλλωστε συνηθίζουμε να κάνουμε εδώ πέρα, ακούστε την πολύ πρόσφατη και σχετικά ολοκληρωμένη δουλειά των UltraVioletMusic. Τα τελευταία mix είναι ιδιαίτερα προσεγμένα.

Εδώ είναι οι παραπομπές:
- για τους έχοντες λογαριασμό στο last.fm
- η σελίδα τους στο MySpace

Με την υποανάπτυκτη ποιητική μου φλόγα προσπάθω να εκφράσω τη λαχτάρα μου να βουτήξω στις γαλάζιες θάλασσες των Μικρών Κυκλάδων.
Τελικά, όσο και να τις κοροϊδεύω μερικές φορές, οι συγκυρίες βοηθούν να πετύχεις το σκοπό σου. Υπόσχομαι να επανέλθω με εντυπώσεις και φωτό.

Καλές μας βουτιές!

Σχετικά άσχετο με τα αρθρίδια που εμφανίζονται κατά καιρούς στη βιόσφαιρα, το παρακάτω αφορά σε 2-3 προγραμματάκια για την εύκολη και αξιόπιστη λύση που αναζητά φίλος, ο οποίος επιθυμεί να “ριπάρει” κάποια CD της συλλογής του.

Παραθέτω 3 λύσεις, μία για κάθε ένα από τα πιο δημοφιλή λειτουργικά συστήματα.

-> Mac OSX

iTunes: γιατί να παιδεύεσαι όταν έρχεται μαζί με το λειτουργικό σύστημα και κάνει τη δουλειά ωραία και γρήγορα. Παρέχεται δωρεάν εδώ (και για Windows)

-> Linux

k3b: Η καλύτερη λύση για εύκολο και γρήγορο ripping. Ιδιαίτερα αξιόπιστο σε αναγνώσεις σφαλμάτων από ταλαιπωρημένα CD της συλλογής σας. Βρείτε (φυσικά!) δωρεάν εδώ ή μέσω των αυτόματων ενημερώσεων της αγαπημένης σας γεύσης Linux (π.χ. apt-get, yum etc)

-> Windows

Exact Audio Copy (EAC): Από τις πιο αξιόπιστες λύσεις, αν όχι η καλύτερη. Απαιτεί, όπως και τα περισσότερα δωρεάν προγράμματα σε Win, την ύπαρξη εγκατεστημένης έκδοσης του Lame Encoder ώστε να τα καταφέρει. Βρείτε τα εδώ:

• http://www.exactaudiocopy.de/en/index.php/resources/download/
• http://www.free-codecs.com/Lame_Encoder_download.htm

Τέτοια βλέπω να οργανώνουν καλοκαιριάτικα και με πιάνει η ώρα μου που δεν μπορώ να την κάνω για μια βουτιά.

ADR, εύχομαι καλορίζικα

http://www.web-greece.gr/hotels/anaxo/

Η ώρα της αναχώρησης έφτασε. Έχει μείνει μια λερή κουρτίνα με το Δωδωναίο αετό, απομεινάρι του 1987, όταν πρωτογίνανε τα κτίρια αυτά, ένα γραφείο του 1950, δωρεά της βιβλιοθήκης του ΑΠΘ και δυο αράχνες στη γωνία επάνω δεξιά.

Good bye UoI, Good morning Vietnam!

Σύντομα πάλι κοντά σας.

ευπειθώς αναφέρω: Παρών!

(από ανελκυστήρα σε πολυκατοικία του Παπάγου, συνοικία γνωστή για τη μεγάλη πυκνότητα στρατιωτικών κατοίκων. Μέχρι και τα ασανσέρ αναφέρονται!)

Δεν άντεξα, για μια ακόμη φορά το humor του xkcd.com ξεπέρασε τα όρια του “απλού χαμόγελου”.

http://xkcd.com/613/

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πάσχει από κάποιου είδους φοβίες. Κάποιοι φοβόμαστε το σκοτάδι, όταν μεγάλωσαμε αποκτήσαμε  άλλου είδους φοβίες με τις οποίες ίσως ακόμη να παλεύουμε. Πολλά χρόνια πριν είχα ανακαλύψει τυχαία έναν ιστότοπο που περιείχε αναλυτικά “10000 φοβίες”. Ψάχνοντας στους αρχειοθετημένους σελιδοδείκτες μου δεν κατάφερα να τον ανασύρω από τη λήθη, αλλά μια αναζήτηση στο Δίκτυο έφερε χίλια μύρια αποτελέσματα σχετικών ιστοσελίδων. Μια ενδιαφέρουσα μοιράζομαι παρακάτω μαζί σας.

[-παραπομπή]

ΥΓ Στον ίδιο ιστότοπο θα βρείτε και καταλόγους από -phlias και -manias.

Καιρό είχα να νιώσω πόσο κουραστική μπορεί να γίνει η αναζήτηση νέας οικίας, ιδιαίτερα εν μέσω καύσωνα. Τις τελευταίες μέρες και σε συνδυασμό με χίλια άλλα προβληματάκια (πρακτικά ή ουσιαστικά, δεν έχει σημασία) η αναζήτηση του κατάλληλου μέρους να στεγάσει τη μικρή μου βιόσφαιρα αποδεικνύεται ισχυρά κουραστική και ψυχοφθόρα.

Οι πρώτες μου εντυπώσεις είναι σίγουρα αρνητικές τουλάχιστον σε ό,τι αφορά απόλυτες τιμές ενοικίων και ποιότητα της προσφερόμενης οικίας σε σχέση με τη ζητούμενη τιμή. Το καλό είναι πάντως ότι έχω σημαντική βοήθεια από εμπειρογνώμονες του χώρου, οι οποίοι μπορούν να καθοδηγήσουν την τελική μου απόφαση.

Νεώτερα από το μέτωπο αυτό μόλις καταλήξω στην επιλογή μου.

Η κραυγή του Νικόλιου από μία εκ των μετρημένων παραλιών της Αμμολιανής “εγώ θα πάω στη θάλασσα με τη βάρκα” αρκεί να σου φτιάξει τη μέρα!

Καλές βουτιές σε όλους!

Πριν μερικές μέρες μίλησα στο τηλέφωνο με συγγενικό μου πρόσωπο, το οποίο έχει τη χαρά και την τύχη να υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία σε μονάδα της Β. Ελλάδας, κυρίως επανδρωμένη με ΕΠ.ΟΠ. Μετά την πρωινή εκπαίδευση έχει σταθεί στην ουρά για ΚΨΜ (τυρόπιτα, καφές, τσιγάρα…) και είναι όπισθεν ΕΠ.ΟΠ. ο οποίος διερευνά τις επιλογές σε σάντουιτς. Ο διάλογος (παραφρασμένος μεν, ακριβής στο νόημα δε) έχει κάπως έτσι:

-ΚΨΜ! Τι σάντουϊτς έχεις;

- Έχω με ζαμπόν και με γαλοπούλα

- Ωραία, αυτό με τη γαλοπούλα δως μου

Του δίνει ο ΚΨΜτζης το γνωστό σε όσους έχουν κάνει τη θητεία τους πρόσφατα PANINI με γαλοπούλα, βλέπει ο ΕΠΟΠ την ταμπέλα στα αγγλικά “Turkey” (που σαφώς υποδηλώνει το περιεχόμενο του σάντουϊτς), αναφωνεί με οργή: “Καλά, ελληνικός στρατός και μας σερβίρετε φαγητό από την Τουρκία;;;!!! Τ ι είναι αυτά ρε; Δεν το θέλω!”

Και πετάει το σάντουϊτς, σηκώνεται και φεύγει αφήνοντας εμβρόντητος τον ΚΨΜτζη και μαζί τη μισή ουρά από πίσω να γελάει…

Για την καταγραφή, Ιούλιος 2009…

ΥΓ η αντίδραση φίλου Υπολοχαγού “μαύρου” ήταν: “καλά που έχουμε τους ΕΠΟΠ και έχουμε κάποιον να γελάμε”

Θα έχετε καταλάβει ότι γενικά παραπονιέμαι και γκρινάζω για διάφορα που γίνονται γύρω μου σε καθημερινή βάση και αφορούν κυρίως στην ανοργανωσιά και την απέαντη γραφειοκρατία του ελληνικού κράτους (δημοσίου και ιδιωτικού χώρου, όπως φαίνεται δεν έχει πια και τόση διαφορά). Αλλά όσο και να το θεωρώ ανήθικο, άλλο τόσο βουλιάζω στη χαρά της αμαρτίας να ξεπερνάω τις γραφειοκρατικές αναποδιές και δυσκολίες εκ των έσω.

Η απαραίτητη χαρτούρα που απαιτούνταν για σοβαρό προσωπικό λόγο συλλέχθηκε χωρίς κανένα πρόβλημα σε χρόνο-ρεκόρ, γνωρίζοντας τους ”κατάλληλους” ανθρώπους, οι οποίοι με συνοπτικές διαδικασίες είχαν κανονίσει τη διεκπεραίωση της υπόθεσης. Αισθάνομαι αμαρτωλός σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αισθάνομαι και καραμ.#$#@ς σε πάμπολλες άλλες που αποφασίζω να συμμορφωθώ με τους ”κανονισμούς”. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα εφαρμόζει πολύ καλά τις παροιμίες της, ήδη από τα αρχαία έπη (η Σκύλλα και η Χάρυβδη, ”Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα” κοκ) και δε βλέπω να αλλάζει τίποτε…

Και προειδοποιώ τότε φίλους και γνωστούς να είναι προσεκτικοί πώς μου μιλάνε γιατί συνήθως ξεσπάω πρώτα στους δικούς μου ανθρώπους και κατόπιν στους ξένους (οι οποίοι ιεραρχικά δε χρωστάνε να ακούνε τη γκρίνια μου). Έχω προσέξει όμως ότι με τα χρόνια παίζει βασικό ρόλο στο πότε θα “με πιάσει η ώρα μου” με ποιον έχω ανταλλάξει τις τελευταίες μου κουβέντες, είτε δια ζώσης είτε ηλεκτρονικά. Τον τελευταίο καίρο παίζει επίσης βασικό ρόλο αν τα σχόλια είναι εξυπνακίστικα (τυχαίνει πραγματικά συχνά τελευταία να ακούω/διαβάζω τέτοιου είδους ρουκέτες) σε βαθμό εκνευριστικό.

Επειδή δεν πάνε και όλα καλά στις ζωές μας (στη δική μου υπάρχει ένα σημαντικό επίπεδο στατιστικής αβεβαιότητας μακριά από την ισορροπία, για τις δικές σας δε γνωρίζω απαραίτητα), το παρόν δημοσίευμα παίζει το ρόλο προειδοποίησης ότι λόγω των συνθηκών θα είμαι μάλλον πιο adamant στη στάση μου και πιο bombastic στις αντιδράσεις μου.

Μην το πάρετε προσεκτικά, απλά μη μου πατήσετε τον κάλο αυτές τις μέρες…:-)

Η δράση της ομάδας ΜΝΜ της Ανδρούτσου είναι γνωστή από παλιά. Περιλαμβάνει ευρεία γκάμα δραστηριοτήτων, από παρασκευή γνήσιων ρακόμελων και τουρτών ως υπαίθριες παραστάσεις Καραγκιόζη. Η δράση της ομάδας είναι συχνή με ποικιλία στους συμμετέχοντες, αλλά πάντα με ποιότητα, μεράκι και ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη και στα μάτια. Οι αξίες της έχουν δοκιμαστεί και αποδειχθεί σταθερότατες τα τελευταία 4-5 χρόνια.

Χθες βράδυ έλαβε χώρα το “Welcome 2  Athens” πάρτυ της ΜΝΜ με πολύ ωραία ψητά, μπόλικο κρασί, τσίπουρο, παγωμένες μπύρες, αλλά και Jaegermeister και mojitos. Χορός, τραγούδι, κέφι, συγκίνηση, χαρά, δάκρυα, γέλια, χάχανα, περισσότερα χάχανα και στο τέλος μια αναποδογυρισμένη τούρτα…

Το μόνο που μπορώ να πω (γιατί έχω ένα κόμπο στο στομάχι και στο λαιμό, αλλά κι ένα φοβερό κεφάλι από τα άπειρα  Jaeger) είναι ότι αυτές οι στιγμές μένουν αξέχαστες στην καρδιά μας. Εγώ προσωπικά τους ευχαριστώ, όχι τόσο για την τεράστια κούραση της προετοιμασίας του πάρτυ και τον κόπο τους, όσο για την αγάπη που ξεχείλιζε από μέσα τους.

Μ και Ν και Μ:

Κι εμείς σας αγαπάμε!

“Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι

Καταρχήν επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω την OXFORD UNION που έφερε το θέμα αυτό για συζήτηση και ευχαριστώ που με προσκαλέσατε. Νομίζω ότι θα ήταν καλό αυτό το βράδυ ν΄ακουστεί μια ελληνική φωνή. Μια φωνή έστω με τη φτωχή μου προφορά. Την ακούω και μορφάζω. Θυμάμαι εκείνο που είπε κάποτε ο Brendan Behan για κάποιο εκφωνητή “Μιλάει σαν να΄χει τα Ελγίνεια Μάρμαρα στο στόμα του.”

Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης το μεγάλο αριθμό Βρετανών πολιτών που συνηγόρησαν υπέρ των θέσεων της κυβέρνησης με τα αξιότιμα μέλη και των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου που εκδήλωσαν ενδιαφέρον και συμπάθεια για το αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων. Και βεβαίως εκφράζω τη βαθεία ευγνωμοσύνη μου στη Βρετανική Επιτροπή για την Eπιστροφή των Mαρμάρων του Παρθενώνα, για τις προσπάθειες της να αποκαλύψει την αλήθεια στο Βρετανικό λαό.

Υπάρχουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα. ΄Οπως

Υπάρχει ο Δαβίδ του Michael Angelo

Yπάρχει η Αφροδίτη του Da Vinci

Υπάρχει ο Ερμής του Πραξιτέλη

Υπάρχουν οι Ψαράδες στη θάλασσα του Turner

Υπάρχει η Capella Sixtina

Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα.

Ξέρετε , λένε ότι εμείς οι ΄Ελληνες είμαστε ένας θερμόαιμος λαός. Να σας πω κάτι, είναι αλήθεια. Και είναι γνωστό πως δεν αποτελώ εξαίρεση. Γνωρίζοντας τι σημαίνουν τα γλυπτά αυτά για τον ελληνικό λαό δεν είναι εύκολο να μιλήσω ψύχραιμα για το πως πάρθηκαν τα Μάρμαρα από την Ελλάδα, αλλά θα προσπαθήσω. Το υπόσχομαι.

Ενας από τους διακεκριμένους καθηγητές σας με συμβούλεψε να εξιστορήσω το πως πάρθηκαν τα μάρμαρα από την Αθήνα και έφθασαν στις Βρετανικές ακτές . Ισχυρίστηκα ότι αυτό είναι αρκετά γνωστό, αλλά μου είπε ακόμη και αν υπάρχει και ένα άτομο σ΄αυτό το ακροατήριο στο οποίο τα γεγονότα αυτά είναι ασαφή, το ιστορικό πρέπει να ειπωθεί. Ετσι θ΄αρχίσω όσο μπορώ σύντομα.

Βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Ναπολέων σκέφτεται να αποπειραθεί να εισβάλει στην Αγγλία. Αποφασίζει να μην το πράξει. Αντί αυτού εισβάλει στην Αιγυπτο αποσπώντας την από την τουρκική κυριαρχία, γεγονός που δυσαρεστεί πολύ τους Τούρκους. Διακόπτουν τις διπλωματικές σχέσεις με τη Γαλλία και κυρήσσουν πόλεμο. Η Βρετανία βρίσκει ότι αυτή είναι μια πρώτης τάξεως στιγμή να διορίσει πρεσβευτή στην Τουρκία.

Τα καθήκοντα αναλαμβάνει ο Λόρδος Elgin. Μόλις έχει παντρευτεί την όμορφη Mary Nisbett και τελειώνει το ωραίο εξοχικό του. Ο αρχιτέκτονας του του μιλάει για τα θαύματα της ελληνικής αρχιτεκτονικής και γλυπτικής και του λέει πως θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα να κάνει αντίγραφα από τα πραγματικά έργα στην Αθήνα. “Θαυμάσιο πράγματι” λέει ο Elgin. Αρχίζει να συγκροτεί μια ομάδα ανθρώπων που θα μπορούσαν να κάνουν αρχιτεκτονικά σχέδια με επικεφαλής έναν ικανό ζωγράφο που δεν ήταν άλλος από τον ιταλό Giovanni Lusieri.

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μη σας πω ένα ανέκδοτο. Ο Elgin είχε προηγουμένως πλησιάσει τον Turner. Ναι τον Turner. Ο νεαρός ζωγράφος ενδιαφέρθηκε και ο Elgin θέτει τους παρακάτω όρους. Το κάθε σχέδιο και σκίτσο που θα έκανε ο Turner θα περιερχόταν στην κυριαρχία του και στον ελεύθερο χρόνο θα έκανε μαθήματα σχεδίου στη Λαίδη Elgin. ” Okay ” λέει ο Turner, “αλλά τότε θα ήθελα 400 λίρες το χρόνο”. “Οχι” λέει ο Elgin, “Είναι πολλά, πάρα πολλά”. ΄Ετσι έγιναν τα πράγματα χωρίς τον Turner. Τέλος του ανέκδοτου.

Εφημέριος της ομάδας του Elgin ήταν ο Αιδεσιμώτατος Philip Hunt. Δεν θα μιλήσω με πολύ σεβασμό γι΄αυτόν. Αν είχα να εξαιρέσω του Λόρδο Elgin ο αρχιαπατεώνας στην υπόθεση όπως τη βλέπω ήταν ο Αιδεσιμώτατος Hunt, αλλά γι΄αυτόν θα μιλήσω αργότερα. Οι Elgins γίνονται δεκτοί στην Κων/πολη με μεγαλοπρέπεια. Ανταλλάσονται πλούσια δώρα. Οι άνεμοι του πολέμου είναι ευνοϊκοί για τους Βρετανούς και ο Σουλτάνος είναι ικανοποιημένος. Ας στραφούμε τώρα στην Ελλάδα. Την Ελλάδα εκείνη που για 400 τόσα χρόνια βρίσκεται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό.

Η ομάδα των καλλιτεχνών του Elgin φθάνει στην Αθήνα. Οι Τούρκοι έχουν ορίσει δύο κυβερνήσεις, μια πολιτική και μια στρατιωτική. Πολλά έχουν ειπωθεί και συνεχίζονται να λέγονται για το πόσο λίγο ενδιαφέρον εκδήλωναν οι Τούρκοι για τους θησαυρούς της Ακρόπολης. Εν τούτοις, χρειάστηκαν 6 μήνες για να επιτραπεί η είσοδος στην ομάδα του Elgin. Αλλά τα κατάφεραν με 5 λίρες , στο χέρι του στρατιωτικού κυβερνήτη, για κάθε επίσκεψη. Αυτό εγκαινίασε μια διαδικασία δωροδοκίας και διαφθοράς των αξιωματικών που δεν θα σταματούσε μέχρι να συσκευαστούν και να φορτωθούν τα μάρμαρα για την Αγγλία.

Ομως όταν στήθηκαν οι σκαλωσιές και τα αντίγραφα ήταν έτοιμα να γίνουν, ξαφνικά έφθασαν φήμες για προετοιμασία στρατιωτικής δράσης των Γάλλων. Ο Τούρκος κυβερνήτης διέταξε την ομάδα του Elgin να κατέβει απο την Ακρόπολη. Με 5 λίρες την επίσκεψη ή όχι, η πρόσβαση στην Ακρόπολη ήταν απαγορευμένη. Μόνο ένας τρόπος υπήρχε για να τους επιτραπεί η είσοδος ξανά. Να χρησιμοποίησει ο Elgin την επιρροή του πάνω στο Σουλτάνο στην Κων/πολη, ν΄αποσπάσει ένα έγγραφο το λεγόμενο φιρμάνι που θα διέταζε τις αρχές των Αθηνών να επιτρέψουν τη συνέχιση των εργασιών.

Ο Αιδεσιμώτατος Hunt πηγαίνει στην Κων/πολη να συναντήσει τον Λόρδο Elgin. Ζητά στο έγγραφο να αναφέρεται ότι οι καλλιτέχνες — παρακαλώ προσέξτε το αυτό — είναι αποκλειστικά στην υπηρεσία του Βρετανού Πρεσβευτή . Ο Elgin επισκέπτεται το Σουλτάνο και αποσπά το φιρμάνι. Το κείμενο του εγγράφου είναι μάλλον ύπουλα συντεταγμένο. Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω τις εντολές που δόθηκαν από το Σουλτάνο και που αφορούν τη συζήτηση μας. Παραθέτω.

” Οι καλλιτέχνες να μη συναντήσουν αντίδραση στο να περπατήσουν, να επιθεωρήσουν, να μελετήσουν τις μορφές και τα κτίρια που επιθυμούν να σχεδιάσουν ή να αντιγράψουν , ή στο να τοποθετήσουν σκαλωσιές γύρω από τον αρχαίο ναό, ή στο να αντιγράψουν σε ασβεστόλιθο ή σε γύψο τα αναφερόμενα κοσμήματα και μορφές ή στο να σκάψουν, αν το βρίσκουν αναγκαίο, σε αναζήτηση επιγραφών ανάμεσα στα απορρίματα. Ούτε να παρεμποδιστούν απο το να πάρουν οποιαδήποτε κομμάτια από πέτρες με επιγραφές ή με μορφές “.

(Η μετάφραση του Hunt που παρουσιάστηκε αργότερα στην Εξεταστική Επιτροπή λέει — Qualche pezzi di pietra –μερικά κομμάτια από πέτρα). Οι εντολές αυτές δόθηκαν στους Κυβερνήτες και το σημείο αυτό τονίζεται στο φιρμάνι, “χάριν των λαμπρών σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες” και παραθέτω ξανά: “Ιδιαίτερα αφού δεν βλάπτουν τα αναφερόμενα κτίρια επιθεωρώντας τα, μελετώντας τα και σχεδιάζοντάς τα “.

Πριν καλά καλά φθάσει το φιρμάνι στην Αθήνα, γίνεται μιά φοβερή επίθεση πάνω σ΄ένα οικοδόμημα που μέχρι σήμερα θεωρείται από πολλούς, η ευγενέστερη και ωραιότερη από τις ανθρώπινες δημιουργίες.

Οταν έγινε η έφοδος στην πύλη των Καρυατίδων ο πυρετός ανέβηκε τόσο που ο Αιδεσιμώτατος Hunt έριξε την ιδέα να μετακινηθεί όλο το κτίριο αν από τη Βρετανική πολεμική μηχανή μπορούσε να αποσταλεί ένας άνθρωπος γι΄ αυτό. Ο Elgin ανατρίχιασε με την ιδέα και ζήτησε να σταλεί ένα καράβι. Το αίτημα δεν θεωρήθηκε εξωφρενικό, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε διαθέσιμο καράβι. (Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν υπήρχε).

Για να αφηγηθώ όλη την τερατωδία χρειάζεται αρκετός χρόνος και αρκετή ψυχραιμία. Οι λέξεις “λεηλασία”, “ερήμωση”, “αχαλίνωτη καταστροφή”, “αξιοθρήνητη συντρηβή και συμφορά” δεν είναι δικές μου για να χαρακτηριστεί το γεγονός. Είπώθηκαν από τους σύγχρονους του Elgin. Ο Horace Smith αναφέρεται στον Elgin σαν τον “ληστή των μαρμάρων “. Ο Lord Byron τον αποκάλεσε πλιατσικολόγο. Ο Thomas Hardy χαρακτήρισε αργότερα τα μάρμαρα σαν “αιχμάλωτους σ΄εξορία “.

Η κυβέρνησή μου έχει ζητήσει την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Μας το αρνήθηκαν. Ας σημειωθεί ότι δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ το αίτημα αυτό. Επιτρέψτε μου να απαντήσω τα μόνιμα επιχειρήματα ενάντια στην επιστροφή και να ασχοληθώ με αυτά ένα προς ένα.

Τα μάρμαρα πάρθηκαν με νόμιμη διαδικασία. Ρωτώ αν η δωροδοκία και εξαχρείωση των αξιωματικών δεν αντιτίθενται στη “νόμιμη διαδικασία “. Οταν ορίστηκε η Εξεταστική Επιτροπή, μελετώντας την πρόταση να αγοραστούν τα μάρμαρα, ο Elgin υπέβαλε ένα αναλυτικό πίνακα των δαπανών για τη απόκτησή τους. Παραθέτω απόσπασμα του: “Τα εμπόδια, οι διακοπές και οι αποθαρρύνσεις που δημιουργήθηκαν από τις ιδιοτροπίες και τις προκαταλήψεις των Τούρκων” υποβάλει κονδύλι 21.902 λιρών για δώρα στις αρχές των Αθηνών. Είναι νόμιμο ποσό. Και βεβαίως θα πρέπει να ρωτήσουμε. Είναι νόμιμο να διαπραγματεύεται με τους Τούρκους για το πιο πολύτιμο από τα ελληνικά υπάρχοντα όταν η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από τουρκικό ζυγό;

Παραμένει ένα δεύτερο επιχείρημα παρά το ότι έχει έκτοτε αμφισβητηθεί από πολλούς Βρετανούς περιηγητές στην Ελλάδα την εποχή αυτή.

“Οι αδαείς και δεισιδαίμονες Ελληνες ήταν αδιάφοροι για την τέχνη και τα μνημεία τους”.

Αυτό βέβαια υπονοεί ότι ήταν τυφλοί , ασυνείδητοι και άκαρδοι. Ποιοί; Οι Ελληνες που πολύ μετά του Περικλή δημιούργησαν τα θαύματα της Βυζαντινής Τέχνης. Οι Ελληνες που, ακόμα και κάτω από την Οθωμανική κατοχή, δημιούργησαν σχολές τέχνης και χειροτεχνίας. Οι ΄Ελληνες που παρά 400 χρόνια τουρκικής κατοχής, διατήρησαν με πείσμα τη γλώσσα και τη θρησκεία τους. Οι ίδιοι ΄Ελληνες που κατά τον αγώνα για την ανεξαρτησία τους έστειλαν στους Τούρκους στρατιώτες βόλια να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους. Ναι, εναντίον τους.

Οι Τούρκοι στρατιώτες κλεισμένοι στην Ακρόπολη έμειναν από πολεμοφόδια και άρχισαν να καταστρέφουν τις κολώνες για να αφαιρέσουν το μολύβι να κάνουν με αυτό βόλια. Οι ΄Ελληνες τους έστειλαν πολεμοφόδια με το μήνυμα, “Να τα βόλια, μην αγγίξετε τις κολώνες”.

Μόλις έγινε ανεξάρτητη η Ελλάδα, ένα από τα πρώτα νομοθετικά διατάγματα πού πέρασαν από την ελληνική κυβέρνηση ήταν εκείνο για την προστασία και συντήρηση των εθνικών μνημείων.Είναι αυτό αδιαφορία; Θεωρούμε αυτή την κατηγορία τερατώδη. Θα έχετε σίγουρα ακούσει, αλλά επιτρέψτε μου, να επαναλάβω τι είπε ένας γέρος καρδιοπαθής Ελληνας στον J.C. Hobhouse.”Παίρνετε τους θησαυρούς μας. Σας παρακαλώ να τους φυλάξετε καλά. Μια μέρα θα τους ζητήσουμε πίσω”. Μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος αυτός μιλούσε για λογαριασμό του;

Τώρα τελευταία έχει προταθεί μια καινούργια θεωρία. Ωραίο και αυτό. Ο κύριος Gavin Stamp που θα έχω την τιμή να τον συναντήσω απόψε, έχει την άποψη ότι οι σύγχρονοι Ελληνες δεν είναι απόγονοι του Περικλή. Μας πήραν τα μάρμαρα. Ποιός θα διεκδικήσει τα λείψανα των προγόνων μας;

Ως Υπουργός Πολιτισμού προσκαλώ τοv κύριο Stamp να έρθει στην Αθήνα. Θα του οργανώσω εκπομπή σε ώρα μεγάλης ακροαματικότητας στην τηλεόραση για να μιλήσει στους Ελληνες δημοσιογράφους και τον ελληνικό λαό για την ταυτότητά τους.

Επιχείρημα 3ο. Αν τα μάρμαρα επιστραφούν, αυτό θα αποτελέσει ένα προηγούμενο που μπορεί να οδηγήσει στην εκκένωση των μουσείων.Συγχωρέστε με, αλλά αυτό είναι κοινή κολακεία. Ποιός πρόκειται να ζητήσει και ποιός πρόκειται να επιτρέψει το άδειασμα των μουσείων;

Επιτρέψτε μου να δηλώσω, για άλλη μια φορά, ότι πιστεύουμε πως οπουδήποτε και αν βρίσκονται τα μουσεία, αποτελούν ζωτική κοινωνική και πολιτιστική ανάγκη και πρέπει να προστατεύονται. Εχω επανειλημμένα δηλώσει ότι ζητούμε ένα αναπόσπαστο μέρος κτιρίου που ακρωτηριάστηκε. Σε όλο τον κόσμο το ίδιο το όνομα της πατρίδας μας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον Παρθενώνα.

Ζητούμε απλώς κάτι μοναδικό, κάτι απαράμιλλο, κάτι ιδιαίτερο της ταυτότητάς μας. Αγαπητοί φίλοι, αν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος για τα μουσεία, τότε γιατί το Διεθνές Συμβούλιο των Μουσείων πρότεινε μια “ανοιχτόμυαλη στάση ” στα μέλη του.

Επιχείρημα 4ο. Αυτή είναι η πρόσφατη σοδειά. Μόλυνση. Μόλυνση πάνω από την Ακρόπολη. Τι σας λέει αυτό; Οταν το Λονδίνο αντιμετώπιζε το σοβαρό πρόβλημα μόλυνσης, υπήρξαν κραυγές πανικού για τα μάρμαρα; Βεβαίως όχι. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα μάρμαρα ήταν στεγασμένα στο Βρετανικό Μουσείο. Εμείς δεν προφασιζόμαστε ότι τα γλυπτά θα επανατοποθετηθούν. Νομίζουμε ότι αυτό δεν γίνεται, αλλά η κυβέρνησή μου έχει διατυπώσει ότι την ημέρα που θα επιστραφούν τα μάρμαρα στην Αθήνα θα υπάρχει έτοιμο να τα δεχθεί ένα όμορφο μουσείο με τα πιό προηγμένα συστήματα ασφάλειας και συντήρησης, δίπλα στην Ακρόπολη. Μπορώ να προσθέσω ότι είμαστε περήφανοι για τις συνεχιζόμενες εργασίες στην Ακρόπολη.

Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε σ΄ένα συμβούλιο κορυφαίων αρχαιολόγων απ΄όλο τον κόσμο που προσκλήθηκαν στην Αθήνα ειδικά. Ο έπαινος ήταν ομόφωνος και ενθουσιαστικός. Από τότε έχει παρουσιαστεί στις περισσότερες ευρωπαίκές πόλεις. Με χαρά την υποδέχθηκε και το Βρετανικό Μουσείο. Οι Financial Times αναφέρθηκαν στην ποιότητα της εργασίας αυτής και την παραδειγματική ικανότητα των ελλήνων συντηρητών. Ζήτησα να υπάρχουν αντίγραφα στη διάθεση όσων από σας ενδιαφέρονται. Το μόνιμο επιχείρημα των Βρετανών είναι ότι μετακινώντας τα μάρμαρα, τα έσωζαν από τη βαρβαρότητα των Τούρκων. Το να αρνηθώ το βανδαλισμό των Τούρκων θα μ΄έβαζε σε δύσκολή θέση, αλλά γεγονός είναι ότι οι Τούρκοι δεν έδωσαν άδεια στον να μετακινηθούν γλυπτά από τα μνημεία και τους τοίχους της Ακρόπολης και ότι με την ευλογία του Αιδεσιμώτατου Hunt μετακινήθηκαν κατά βάρβαρο τρόπο. Παραθέτω ένα από τα γράμματα του Lusieri προς τον Elgin: “

Εχω την ευχαρίστηση να σας ανακοινώσω την απόκτηση της 6ης μετωπής, εκείνης με τον κένταυρο που απαγάγει τη γυναίκα. Με το έργο αυτό είχαμε πολλά προβλήματα από κάθε άποψη, και αναγκάστηκα να γίνω λίγο βάρβαρος”. Σε άλλο γράμμα ελπίζει ότι, “οι βάρβαρισμοί που είμουνα υποχρεωμένος να διαπράξω ελπίζω να ξεχαστούν”. Ο Edward Dodwell έγραψε: “Εννοιωσα την απερίγραπτη ταπείνωση να είμαι παρών όταν ο Παρθενώνας απογυμνώνονταν από τα λαμπρότερα γλυπτά του. Είδα ορισμένες μετώπες της ακραίας νότιας πλευράς του ναού να σέρνονται κάτω. Ηταν σφηνωμένες ανάμεσα στις τριγλύφους με μια εσοχή και προκειμένου να τις σηκώνουν, ήταν απαραίτητο να ρίξουν στο έδαφος το θαυμάσιο γείσο με το οποίο καλύπτονταν. Η νοτιοανατολική πλευρά του αετώματος μοιράστηκε την ίδια τύχη”. Δεν μπορούμε παρά να καταραστούμε το βάρβαρο πνεύμα που τους παρότρυνε να θρυμματίσουν και να ακρωτηριάσουν, να λεηλατήσουν και να ανατρέψουν τα λαμπρά έργα που είχε αναθέσει ο Περικλής και που είχε εκτελέσει η απαράμιλλη μεγαλοφυία του Ικτίνου και του Φειδία.

Ενας άλλος μάρτυρας ο Robert Smirke γράφει: “Ταράχθηκα ιδιαίτερα όταν είδα την καταστροφή που γινόταν με το γκρέμισμα των αναγλύφων της ζωοφόρου. Κάθε πέτρα καθώς έπεφτε έσειε το έδαφος με το ασήκωτο βάρος της και ο βαθύς υπόκωφος ήχος που έκανε έμοιζε σαν αγωνιώδες βογγητό του πληγωμένου πνεύματος του ναού. Αυτά σχετικά με τον βαρβαρότητα”. Το 1816 ορίζεται η Εξεταστική Επιτροπή για να μελετήσει την πρόταση του Elgin. Τα μάρμαρα είχαν ήδη εκτεθεί σε διάφορους χώρους και αποθήκες.

Ο Elgin αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να πουλήσει τα μάρμαρα στην Κυβέρνηση. Η Επιτροπή είχε να αποφασίσει: * Με ποιά διαδικασία αποκτήθηκε η συλλογή. * Κάτω από ποίες προύποθέσεις εκχωρήθηκε η δικαιοδοσία. * Ποιά ήταν η αξία των μαρμάρων σαν έργα τέχνης. * Τι ποσό θάπρεπε να διατεθεί για την πιθανή αγοράτους. Αν διαβάσετε την έκθεση, θα δείτε ότι το βάρος πέφτει στο πόσο καλά ήταν τα μάρμαρα και τι θάπρεπε να πληρώσουν για την απόκτησή τους. Αλλά προκειμένου να υποδειχθεί η αγορά τους έπρεπε να βρεθεί μια κομπίνα. Οτι δηλαδή οι διαδικασίες της συναλλαγής ήταν σωστές και ότι τα μάρμαρα πάρθηκαν από τον Elgin τον ιδιώτη και όχι κάτω από την επιρροή του ως Βρετανού Πρεσβευτή. Διαβάζω από την έκθεση της Εξεταστικής Επιτροπής . “Ο Κόμης Aberdeen σε απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο το κύρος και η επιρροή μιάς δημόσιας θέσης ήταν κατά τη γνώμη του αναγκαία για να πραγματοποιηθεί η μετακίνηση αυτών των μαρμάρων απάντησε ότι δεν νομίζει πως ένας ιδιώτης θα μπορούσε να έχει καταφέρει ότι κατάφερε ο Elgin.” (O Κόμης Aberdeen συλλέκτης ο ίδιος, ήταν στην Ελλάδα την εποχή αυτή και σε θέση να γνωρίζει τα πράγματα.) Διαβάζω από την έκθεση: “Ο Doctor Hunt, καλά πληροφορημένος πάνω σ΄αυτό το θέμα, όταν ερωτήθηκε, έδωσε την παρακάτω απάντηση. ‘Ενας βρετανός πολίτης, μη πρεσβευτής , δεν θα μπορούσε να αποσπάσει ένα τέτοιο φιρμάνι με τόσο εκτεταμένες δικαιοδοσίες από την τουρκική κυβέρνηση.’ “

Διαβάζω από την έκθεση: “Οι επιτυχίες του βρετανικού στρατού στην Αίγυπτο και η αναμενόμενη απόδοση της επαρχίας αυτής στην Πύλη, είχε σαν αποτέλεσμα μιά πολύ θετική μεταστροφή προς το έθνος μας στις συνειδήσεις όλου του κόσμου.” Κι ακόμα ακούστε αυτό το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής: “Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Λόρδος Elgin έβλεπε τον εαυτό του σ΄ένα ρόλο τελείως διαφορετικό από εκείνο της επίσημης θέσης του. Αλλά το κατά πόσο η κυβέρνηση από την οποία απέσπασε την άδεια τον έβλεπε ή όχι έτσι, είναι ερώτημα που μπορεί ν΄απαντηθεί μόνο με εικασίες μή έχοντας συγκεκριμένη μαρτυρία”. (Αν αυτό δεν είναι διφορούμενος λόγος τότε τί είναι;) Απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας;

Παραθέτω απόσπασμα εγγράφου του Λόρδου Elgin προς την Επιτροπή: “Είχα να διαπραγματευθώ με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του κράτους”. Μπορούσε πράγματι η Επιτροπή να πιστεύει ότι ένας απλός πολίτης μπορούσε να φτάσει στο να διαπραγματεύεται με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του τουρκικού κράτους; Ο Λόρδος Elgin μιλάει στην Επιτροπή για την ευγνωμοσύνη που αισθάνθηκε επειδή του παραχωρήθηκε πλοίο της Αυτού Μεγαλειότητος για τη μεταφορά των κιβωτίων με τα μάρμαρα. Μπορούσε ένας απλός πολίτης να έχει στη δίαθεσή του ένα βασίλειο οπλιταγωγό; Ερώτηση της Επιτροπής προς τον Αιδεσιμώτατο Hunt: “Φαντάζεστε ότι το φιρμάνι έδωσε την άδεια να μετακινηθούν μορφές και τμήματα γλυπτών από τους ναούς ή θα πρέπει νάταν θέμα ιδιωτικής διαπραγμάτευσης με τις τοπικές αρχές”; Ο Hunt απαντά: ” Αυτή ήταν η ερμηνεία που υποχρεώθηκε να δώσει ο κυβερνήτης των Αθηνών.” Πείσθηκε από ποιόν; Απο έναν ιδιώτη; Απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας; Απο έναν ιδιώτη ή από έναν Πρεσβευτή; Λοιπόν ας δούμε το ίδιο το φιρμάνι. Η άδεια δόθηκε στον Λόρδο Elgin. Παραθέτω: “Χάριν της φιλίας ανάμεσα στην Υψηλη και Αιώνια Οθωμανική Αυλή και εκείνη της Αγγλίας”.

Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι.

Με όλο το σεβασμό νομίζω ότι η απόφαση της Επιτροπής ότι ο Λόρδος Elgin έδρασε σαν ιδιώτης είναι είτε πολύ αφελής είτε αμφίβολης πίστης. Ομως αυτό έγινε πριν 170 χρόνια.. Αυτή είναι μια διαφορετική Αγγλία. Διαφορετικές είναι οι αντιλήψεις για τις έννοιες Αυτοκρατορία και κατάκτηση. Επικρατεί διαφορετική ηθική. Θαταν ενδιαφέρον να ξέραμε ποιό θα ήταν το πόρισμα μιάς Εξεταστικής Επιτροπής σήμερα αν λαβαίναμε υπόψη τη μαρτυρία εκείνων που κλήθηκαν να καταθέσουν ενώπιον της και τις κρίσεις εκείνων που δεν κλήθηκαν. Θα έβαζα ένα μικρό στοίχημα, ακόμα και μεγάλο, ότι το πόρισμα θα ήταν διαφορετικό.

Εχω πάρει πολύ χρόνο και ξέρω πως η συζήτηση είναι αυτή που θα αγγίξει τις συνειδήσεις. Ελπίζω η συζήτηση να προκαλέσει μερικές ερωτήσεις. Θέτω μερικές από αυτές. * Τα μάρμαρα πάρθηκαν κακώς; Και αν κακώς πάρθηκαν, είναι σωστό να κρατούνται; * Ακόμα, αν είναι σωστό το ότι πάρθηκαν, είναι λάθος να επιστραφούν; * Τι βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί στο επιχείρημα ότι αν δεν τα είχε πάρει ο Elgin , άλλος ΄Αγγλος ή Γάλλος θα τα είχε πάρει; * Πειράζει που το 95% του ελληνικού λαού μπορεί ποτέ να μη δεί τα λαμπρότερα έργα της ελληνικής δημιουργίας; * Είναι δυνατόν μια ελεύθερη Ελλάδα να είχε επιτρέψει τη μετακίνηση των μαρμάρων; Η Αγγλία και η Ελλάδα είναι φίλες χώρες. Αγγλικό αίμα έτρεξε στα ελληνικά χώματα στη διάρκεια του πολέμου κατά του φασισμού. Και οι Ελληνες έδωσαν τη ζωή τους για να προστατεύσουν του ΄Αγγλους πιλότους. Διαβάστε το Churchill, μιλάει για το πόσο σημαντικός ήταν ο ελληνικός ρόλος στην αποφασιστική νίκη στην έρημο κατά του Ρόμελ. Το περασμένο καλοκαίρι έγινε ένα αφιέρωμα στον Σαίξπηρ στο Αμφιθέατρο που βρίσκεται στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το Covent Garden έπεξε το Μάκβεθ του Βέρντι.Το Εθνικό σας θέατρο ήρθε με τον Κοριολανο. ΄Ηταν αξέχαστες βραδυές.΄Οχι μόνο για την υψηλή ποιότητα των παραστάσεων αλλά επίσης για την εκπληκτική επικοινωνία ανάμεσα στους βρετανούς καλλιτέχνες και το ελληνικό κοινό. Ο Ian McKellen ας με συγχωρέσει αν μιλήσω για τα δάκρυα του από συγκίνηση καθώς και για εκείνα των συναδέλφων του καλλιτεχνών καθώς το ελληνικό κοινό επευφημούσε. Τα δάκρυα αυτά είχαν να κάνουν με την επαφή ανάμεσα στους λαούς, με φιλία, με τον Σαίξπηρ που παρουσιάζονταν σ΄αυτό τον ιερό χώρο. Ηταν θαυμάσια, αξέχαστα. Στο όνομα αυτής της φιλίας σας λέμε, έγινε μια αδικία που μπορεί τώρα ν΄αποκατασταθεί.

Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο τ΄όνομα μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας. Είμαστε έτοιμοι να πούμε ότι θεωρούμε όλη την πράξη του Elgin σαν άσχετη προς το παρόν. Λέμε στην Βρετανική Κυβέρνηση: Κρατήσατε αυτά τα γλυπτά για δύο σχεδόν αιώνες.Τα φροντίσατε όσο καλύτερα μπορούσατε, γεγονός για το οποίο και σας ευχαριστούμε. Ομως τώρα στο όνομα της δικαιοσύνης και της ηθικής παρακαλώ δώστε τα πίσω. Ειλικρινά πιστεύω ότι μια τέτοια χειρονομία εκ μέρους Μεγάλης Βρετανιάς θα τιμούσε πάντα τ΄όνομά της.

Ευχαριστώ.”

Μελίνα Μερκούρη, ομιλία στο Βρεττανικό Κοινοβούλιο, αίτημα επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα

check it out

She who fights the Men

http://www.myspace.com/ultravioletmusicuvm

Violence Heart

http://www.myspace.com/ultraviolentmusik

check it out

Αφιερωμένο σε όλους εμάς (καπνιστές και μη) που πιστεύουν ότι κάτι θα αλλάξει με το νέο σύστημα απαγόρευσης του καπνίσματος -υπό προϋποθέσεις- στα κέντρα διασκέδασης και στους δημόσιους χώρους. Αντιγράφω απόσπασμα από το “Portobello” της notorious Ruth Rendell:

“[...] I’ll tell you something. Our Lord would have smoked if there’d been any tobacco about in the land of Galilee. He drank, didn’t he? It wouldn’t just have been water into wine at the marriage at Cana, it’d have been Marlboro Lites for all the guests.”

Ολίγον τεχνοκρατικό το παρόν, αλλά πέρα από το προσωπικό ενδιαφέρον, αφορά άμεσα σε επιπτώσεις στο γενικότερο κοινωνικό σύνολο.

Ήδη από το 2002 οι Αμερικανοί ειδικοί προειδοποιούσαν για την ανάγκη λήψης μέτρων παραγωγής μεγαλυτέρων ποσοτήτων ραδιοϊσοτόπων για ιατρική χρήση. Οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες για έγκυρες διαγνώσεις με τη χρήση μεθόδων της Πυρηνικής Ιατρικής (π.χ. μαγνητική τομογραφία, σπινθηρογράφημα) και η απουσία των απαραίτητων κέντρων παραγωγής αυτών σε επαρκείς ποσότητες στις ΗΠΑ που ήταν για πολλά χρόνια η πρωταθλήτρια παρασκευής αυτών οδηγεί σταδιακά σε έλλειψη των απαραίτητων ραδιοϊσοτόπων.

Το πρόβλημα είναι λίγο πολύ κατανοητό από όλους: περισσότερες εξετάσεις, μεγαλύτερη ζήτηση για ραδιοϊσότοπα, αύξηση αναζήτησης πρώτων υλών για την παρασκευή των τελευταίων. Η σταθερή παραγωγή των απαιτούμενων ραδιοϊσοτόπων, η οποία σημειωτέον δεν είναι καθόλου απλή είτε σε πρακτικό είτε σε γραφειοκρατικό επίπεδο, έχει αρχίσει να υστερεί. Το πρόβλημα αναμένεται να αυξηθεί καθώς οι ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία έχουν περιορίσει κατά πολύ τη χρήση ειδικών μονάδων παραγωγής, πολλές μάλιστα έχουν οριστικά κλείσει μαζί με τα εργαστήρια που τις στέγαζαν. Ως συνέπεια, οι δυτικές χώρες αναμένεται να αναζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ραδιοφαρμάκων ή να στραφούν σε άλλες χώρες που διαθέτουν τις υποδομές και μπορούν να στηρίξουν την αγορά με μια πιθανή έναρξη της αντίστοιχης βιομηχανίας.

Καθώς η Βόρεια Κορέα και το Ιράν δεν ενδείκνυνται για κάτι τέτοιο, ο φυσικός αποδέκτης πιθανών (απ)αιτήσεων είναι η Ρωσία με το τεράστιο δυναμικό της σε πυρηνική τεχνογνωσία. Ενώ ο Καναδάς “ψάχνεται” για το άμεσο μέλλον μετά την παύση λειτουργίας του αντιδραστήρα στο Chalk River, ενός εργαστηρίου που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας και μετά τη δεκαετία του ‘50 αποκλειστικά προορισμένου για την παραγωγή  ραδιοϊσοτόπων, οι παροπλισμένες μονάδες της πάλαι ποτέ σοβιετικής εποχής φαίνονται ως οι πιο κατάλληλοι τόποι παραγωγής. Το αν η Διεθνής Επιτροπή που διαχειρίζεται και ρυθμίζει τις ποσότητες πυρηνικών υλών δεχθεί την επανεργοποίηση τέτοιων μονάδων (οι οποίες σίγουρα δεν είναι και στα καλύτερά τους όσον αφορά στην ποιότητα υλικοτεχνικής υποδοχής που διαθέτουν) λόγω πιέσεων από τα νοσοκομεία και τις εταιρείες ραδιοφαρμάκων είναι ένα ερώτημα το οποίο θα απαντηθεί στο σύντομο μέλλον.

Η δική μου πρόβλεψη είναι ότι μπαίνουμε σε μια νέα πυρηνική εποχή, αυτήν της “ειρηνικής” πυρηνικής εποχής. Είμαι σίγουρος η πυρηνική ενέργεια και οι εφαρμογές της πυρηνικής φυσικής, στην ιατρική ιδιαίτερα, θα “ακουστούν” πολύ στο χρηματιστήριο αξιών. Καλές και οι ανανεώσιμες πηγές, αλλά εδώ πρόκειται για υπάρχοντα συμφέροντα πολλών δεκαετιών τα οποία δεν είναι τόσο εύκολα να αφήσουν την πρωτοκαθεδρία. Η ευκαιρία που έχουν οι εταιρείες αυτές να λάβουν την πρωτοκαθεδρία στο ενεργειακό τομέα είναι ιδιαίτερα δελεαστική αυτόν τον καιρό. Οι έξυπνοι παίκτες του ΧΑ ας το έχουν υπ’όψιν τους.

Βρίσκομαι εκτός βάσης και επιτέλους βρήκα την ευκαιρία και το χρόνο να το σκάσω από τη ζωντανή σκουπιδοτηλεόραση. Για να γεμίσω ευχάριστα το χρόνο αυτό επέλεξα να παρακολουθήσω τα θρυλικά (στη γενιά μου τουλάχιστον) επεισόδια της σειράς “…στο Camping” του Ανδρέα Θωμόπουλου, όπως αναμεταδόθηκε από την ψηφιακή τηλεόραση της Ελληνικής Ραδιοφωνίας & Τηλεόρασης (αν κάτι έχει η ΕΡΤ είναι σίγουρα το αρχείο της) Πρίσμα+

Θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει ο αρχαιοελληνισμός με την εϊτίλα της μετά-Τσερνόμπυλ εποχής. Παρατήρησα το σύντομο πέρασμα του Δημήτρη Καμπερίδη σε μερικά από τα επεισόδια, του οποίου η ερμηνεία κοντεύει να ξεπεράσει το διπλό ρόλο του Νίκου Καλογερόπουλου (Μήτσος και Μάιμος για όσους θυμούνται κατιτίς…). Κάπου εκεί εντόπισα ένα πλάνο του σκηνοθέτη πάνω του που βγαίνει κατευθείαν από την εποχή των Αχαιών στις Μυκήνες. Μια ματιά στην εικόνα με το βαθυστόχαστο βλέμμα νομίζω ότι θα σας πείσει.

Οι λοιποί οπαδοί των “αρχαιοελληναράδων” αναμείνατε στο ακουστικό σας.

Το ότι η τεχνολογία είναι σύμμαχος της ανθρώπινης κοινωνίας το γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας. Αυτό όμως το έκτρωμα που κυκλοφόρησε στο δίκτυο ανήμερα την Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος δεν το αντέχω κι ας μη χωνεύω τα κουνουπάκια που τσιμπάνε το σμιλευτό μου κορμί (γκουχ γκουχ). Η παραπομή εδώ

Πριν τέσσερα έτη μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την Κων/πολη και να χαρώ τις ομορφιές της, έστω και με τη χαοτική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει από την αστυφιλία. Για να μην παρανοηθώ, δηλώνω ότι αν ήταν ακόμη σε ελληνικά χέρια θα είχε καταστραφεί πλήρως… Θαύμασα, λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα την άνεση του πωλητή (του κάθε πωλητή!) να σου πλασάρει το εμπόρευμά του και να σου πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Κυριολεκτικά! Το “σπορ” αυτό του παζαριού έχει πλέον εκλείψει από τα ελληνικά καταστήματα εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς εμείς πλέον έχουμε γίνει Ευρωπαίοι, οι τιμές των προϊόντων είναι προκαθορισμένες για όλους και παντού και λοιπά τέτοια παραμύθια εσωτερικής κατανάλωσης.

Αλλά με ιδιαίτερο θαυμασμό πετυχαίνω συχνά πυκνά στο χαζοκούτι (και πάντα κοντοστέκομαι για 4-5 λεπτά) το συνάδελφο Λιακόπουλο να πουλάει τα βιβλία του. Δεν ξέρω τι είδους επαγγελματίας φυσικός είναι ή ήταν, αλλά σίγουρα είναι ΦΟΒΕΡΟΣ πωλητής. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός παζαρο-killer από τις αγορές και τα παζάρια του παρελθόντος, τέτοια που βρίσκει κανείς στο Ραμπάτ ή στο Κάιρο. Αναφέρω χαρακτηριστικά:

• Είναι καταιγιστικός στο λόγο του (δεν έχει σημασία αν βγάζεις νόημα ή έχεις ειρμό). Σε παρασύρει με χίλια δυο αερολογήματα τόσο γρήγορα που αναγκάζεσαι να παραιτηθείς από οποιαδήποτε προσπάθεια διαπραγμάτευσης τιμής
• Έχει στοχευμένη δράση και κατευθύνεται με πολύ προσεγμένα βήματα ώστε να προσεγγίσει βέλτιστα το αγοραστικό κοινό που τον ενδιαφέρει
• Είναι τρομερός λαοπλάνος
• Είναι μυθοπλάστης (διαβεβαιώνω εκ πείρας και γνώσης ότι ούτε το 1/10 των “επιστημονικών” του επιχειρημάτων δε στέκουν)

Έχει και άλλα προτερήματα ως πωλητής, τα οποία χρησιμοποιεί εντέχνως για να κερδίσει αυτά που τον ενδιαφέρουν, εν προκειμένω χρήμα και λαϊκό ρεύμα, το οποίο συχνά πυκνά το εκμεταλλεύεται πολιτικά. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι κατά την περίοδο της στρατιωτικής μου θητείας άκουσα τις λαϊκίστικες και ημιμαθείς γνώσεις του (όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω) να αναπαράγονται ως αδιάψευστες αλήθειες, ιδιαίτερα από μόνιμα χαμηλόβαθμα στελέχη του ΕΣ. Οι λοχαγοί μας είναι τυχεροί που περάσανε και μια ΣΣΕ και άκουσαν και δυο πράγματα παραπάνω.

Με αυτά και με αυτά, ο κος Λιακό έχει δημιουργήσει το δικό του κοινό που τον παρακολουθεί στις πωλητήριες εκπομπές του, ενώ ο ίδιος ταυτόχρονα αυτοεκστασιάζεται πλέκοντας ιστορίες και μύθους της στιγμής για τους Νεφελίμ και τους Ελοχίμ, όπως πλέκουν στο πόδι μοιρολόγια οι μαυροφόρες της Μάνης…

Θα κλείσω με τη γνωστή του ρήση, δυσφήμηση για τη λογοτεχνία:

”Σας δίνω 850 σελίδες για 1ο ευρώ! Πού αλλού θα βρείτε τόσες σελίδες με αυτά τα λεφτά;”

Σαν τις βόμβες πέφτουν μία μία οι ειδήσεις από το μέτωπου του ελληνικού ροκ. Είχαμε πάρει την κάτω βόλτα εδώ και καιρό μετά το πέρας της προηγούμενης δεκαετίας όταν και οι εταιρείες ξαφνικά ανακάλυψαν ότι το akastasxeto paramilhto είναι πλέον της μόδας και πλασάρεται πιο εύκολα ως ο νέος ήχος των ’00s.

Τα χτυπήματα ήταν πολλά και γενικά μεγάλης ισχύος: πρώτα τα “Σπαθιά”, μετά οι “Τρύπες” που με τους πειραματισμούς του Αγγελάκα έπαυσαν να κυνηγάνε το αρχικό τους όνειρο, οι Κατσιμίχα (εδώ μπορεί κάποιοι να διαφωνήσουν, αλλά επιχειρήματα έχω πολλά εναντίον τους), οι “Μάσκες” και άλλοι πολλοί. Έχουμε μείνει με τους Raining Pleasure που κινούνται σε ιδιαίτερα λυρικές φόρμες και τον ποπίζοντα Μύρωνα Στρατή…

Αν κάποιος νομίζει ότι η κατάσταση σώζεται με την ενεργό δράση από τους “Ενδελέχεια” και τα “Διάφανα Κρίνα”, λυπάμαι αλλά η κατάσταση έχει αλλάξει άρδην. Σε μια ελάχιστα ετεροχρονισμένη, σχεδόν συντονισμένη ανακοίνωση, ο καθένας για την πάρτη του, τα δυο τελευταία μεγάλα συγκροτήματα της εγχώριας ελληνικής ροκ μουσικής μάς ανακοίνωσαν ότι βαράνε κανόνι και κλείνουν το μαγαζί. Δεν έχει σημασία γιατί και πώς (άλλωστε το πρόβλημα είναι γνωστό και κυρίως βιοποριστικό) κατέληξαν σε τέτοιες αποφάσεις, αλλά για μας που επιμένουμε αρκετά χρόνια με αυτόν τον αυθεντικό ήχο στα ραδιόφωνα και τις μουσικές μας συλλογές, η είδηση ήταν τελείως καταθλιπτική. Σα να έπεσε μια ταφόπλακα στο ελληνικό ροκ.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυναμικοί αντικαταστάτες από τα τόσα ταλέντα που έχει η Ελλάδα και κυρίως η μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Απλά είναι άλλο ένα σημάδι των καιρών ότι στο βωμό του εύκολου κέρδους, του “Ελλάδα έχεις ταλέντο” και της μουσικής ταχυφαγίας, μπάντες και αυθεντικοί ροκ καλλιτέχνες δύσκολα χωράνε. Αν δεν ποτίσεις κάτι, δε φυτρώνει. Εκτός κι αν είναι γαϊδουράγκαθο…

Ένα μικρό κλουβί καρφωμένο πάνω σε ένα λεκιασμένο, αδιάφορο μπεζ τοίχο ενός στενού μπαλκονιού.

Ένας ευτραφής κύριος με φανελάκι και βερμούδα, κάπου γύρω στις 8 το πρωί.

Και μια σύντομη, τρυφερή συνομιλία

- ”Α ρε Αποστόλη, κελαηδάς κι εσύ καημένε…”

Ο Αποστόλης απάντησε με ένα σύντομο κελάηδισμα

Στιγμές ζωής, στιγμές αγάπης

Βρίσκομαι στο τσακ να παίξω στοίχημα για το ποσοστό αποχής από τις ευρωεκλογές. Θα είναι 15% ; Θα είναι μήπως 25, 30% ; Και πόσο θα είναι το ποσοστό ανά ηλικιακή κατηγορία;

Τα τερτίπια των πολιτικάντηδων για να μαζέψουν κόσμο φαίνεται να έχουν αποτύχει. Η συνειδητοποίηση της επικείμενης αποχής είναι τόσο έντονη και με τόση βεβαιότητα για το μεγάλο μέγεθός της που δεν έχουν μπει καν στον κόπο να προχωρήσουν σε διαφημιστικές καμπάνιες (αυτές άλλωστε κοστίζουν). Η δική μου εκτίμηση είναι ότι εγώ παρά το ότι θα διασχίσω την “έτοιμη” Εγνατία Οδό (την ημέρα των εγκαινίων από τον κο Πρωθυπουργό της λείπανε πάντως κάτι χιλιομετράκια, κάτι λωριδίτσες, κάτι γεφυρούλες και πάει λέγοντας…) για να είμαι παρών στον “καλπικό αγώνα” (ο τόνος φυσικά αλλάζει κατά βούληση), δεν έχω καμία μα καμία όρεξη να ψηφίσω τους καραγκιόζηδες της τηλεμαχίας. Κι ας με κατηγορήσουν για απαξίωση του πολιτεύματος. Απάτη και αποπροσανατολισμός είναι από την πλευρά τους να χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό για να κεντρίσουν την περίφημη πολιτική μας συνείδηση.

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω μέσα σε όλα αυτά είναι το πώς το ΧΑ ξαφνικά παρουσιάζει φρενήρη ρυθμό συναλλαγών με ταυτόχρονη κίνηση του δείκτη γύρω στις 2500 μονάδες, κάτι που σε καμία περίπτωση δε συσχετίζεται με την ανάπτυξη της χώρας μας (που είναι ψιλοανύπαρκτη), τον τουρισμό (που έχει πάθει καθίζηση με τις τιμές που σερβίρουμε στον ξενόφερτο τουρίστα) ή με την εδραίωση των επενδύσεων στη χώρα μας (τα ξένα κεφάλαια μας έχουν εγκαταλείψει προ πολλού).

Τελικά, αυτά τα καλοκαίρια στην Ελλάδα τρελλαίνουν τον κόσμο στα καλά καθούμενα. Διακοπές άμεσα παρακαλώ! Και για μερικούς για πάντα!

Μην αμφιβάλλει κανείς!

http://www.aftodioikisi.gr/controlItem.aspx?id=2921

Φωτογραφημένες με το πρόσφατα αποκτηθέν Sony-Ericsson C905,  οι φωτό που εμφανίζονται στην παρακάτω συλλογή αποτελούν μια πρώτη καταγραφή (από την πλευρά μου φυσικά) του αστικού περιβάλλοντος που θα αντιμετωπίσω σε λίγο καιρό. Κανά δυο είναι πειραγμένες με το Picasa (ιδιαίτερα αυτές με τους έντονα κυανούς τόνους).

Εδώ είναι η συλλογή

Τα σχόλια -όπως πάντα – δικά σας

Glastonbury 2009

[ευγενική προσφορά από  BBill]

Αν ακούς σχόλια για την αρχαιότερη δημοκρατία του κόσμου και το τι επιτρέπει να γίνεται εντός των ορίων της αρχίζεις και αναρωτιέσαι τι συμβαίνει.

Ο κος Πλεύρης είναι πλέον διάσημος και εκτός των συνόρων μας. Όσο για το παληκάρι που έσκισε το κοράνι ” και έγινε χαμός στην Ομόνοια, μάλλον διάβασε με πάθος το “Όλη η Αλήθεια“.

Η Ελλάδα υποφέρει κι εμείς ασχολούμαστε με το σοσιαλισμό ή τη βαρβαρότητα. Α ρε Κορνήλιε…

Όσο The Others παρακολουθούσαν τον Sakis κι εγώ τις ανταποκρίτριες, η “Τελευταία Κούρσα”, οι μυθικών διαστάσεων πλέον “Last Drive” μόλις τελείωσαν την εμφάνισή τους στο  Gagarin.

Έχω να τους δω ζωντανά από τον Ιούνιο του 1990. Δεν είναι πια η ώρα να τουος ξαναδώ ζωντανά;

ΥΓ Να μην πω τίποτε και για τους New Model Army που σκάνε μύτη την Τρίτη 19.05 στο ίδιο μέρος…