Πίσω στο θόρυβο

Δεν είχα πάει ποτέ στη Γερμανία. Δεν περπάτησα στους δρόμους της, δεν ανέβηκα στα τραίνα της, δεν τριγύρισα στις πλατείες της. Αλλά με την ευκαιρία μιας επαγγελματικής επίσκεψης για μερικές μέρες πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την απλότητα (και το τονίζω αυτό) της ζωής.

Χάρηκα τον περίπατο σε μια κατάμεστη από κόσμο πλατεία, όπου άνθρωποι όλων των τάξεων απολάμβαναν τον περίπατο και τον καφέ τους. Όπου δε χρειαζόταν να βρεις τρόπο να αποφύγεις το καυσαέριο από κάποια χαλασμένη εξάτμιση ή να προσέξεις μη σε πατήσει κάνα διερχόμενο, θορυβώδες μηχανάκι κάποιου κάγκουρα. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από την πλήρη ανυπαρξία αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης, παρά το ό,τι το βασικό εργοστάσιο της Mercedes-Benz βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Ακόμη πιο εντυπωσιακή η τεράστια χρήση ποδηλάτου από την αδρά πλειοψηφία του πληθυσμού κάθε ηλικίας. Είδα πολλά ζευγάρια 60+ να απολαμβάνουν μια βόλτα με το ποδήλατο με έναν καιρό που δεν ήταν και ο πιο ηλιόλουστος. Ήρεμα και χαρούμενα, με κόκκινα υγιή μάγουλα. Κι ας τρώνε wurst με το κιλό…

Σήμερα διαβάζω για την παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο και με πιάνει μια πικρία. Όπως συμβαίνει πάντα όταν γυρίζω από μια πολιτισμένη χώρα. Η ανάπτυξη ας πάει στο καλό. Τα απλά πράγματα που κάνουν το μέσο Γερμανό να αισθάνεται ασφαλής και άνετος στη δουλειά του, στο σπίτι του και γενικότερα στη ζωή του, μπορούμε να τα κάνουμε εύκολα κι εμείς. Θέλουμε ή απλά μας συμφέρει να ασχολούμαστε με τις τηλεμαχίες;