Doctor doctor

I had a rather awkward but funny phone call at work 2 days ago by a medical doctor who was seeking some advise on his car service. Considering I am not a mechanic, I work at a university and my experience is rather limited in servicing even my own car, the whole set of questions (at least the first two or three) really puzzled me.

He called the department secretary to find out a professor or some staff that could help him decide if he could trust the original spare parts coming from Japan for his Toyota in favor to the european-made alternatives. The reason was of course his anxiety about Fukushima Daichi and the potential impact the accident had on the car industry. He was somewhat terrified he could not judge the situation all by himself (him being a medical doctor) and his lack of confidence was rather obvious. He said he could not trust the routine checks at the Greek ports, he did not believe the radiation in the spare parts is harmless, he could not even trust my professional opinion until I became rather irritated. He told me somebody told him that Japan destroyed a thousand brand new cars just after the accident because they had been infected by radiation released in the Fukushima accident.

After about 10 min of answering the same questions I told him I had nothing else to add to the story. I am not sure if he believed me, but the whole incident reveals a rather awkward situation going on around the country, but also around the world, I believe. The reason is the invisibility of the radiation hazard that makes it rather difficult to digest. People have no common sense on what the impact of radiation on the general population is, a fact that becomes even harder to confront considering supersition, rumors and of course absense of a scientific background (I can not guarantee the latter is adequate when one sees my students’ answers to the same questions – despair!).

To all of you: please do not panic. To all doctors: Open up a medical physics book and read the first introductory chapter. Things are better than you think they are 

The LOTR as a PhD allegory

submitted by koustakio (the isotope), as found originally in http://danny.oz.au/danny/humour/phd_lotr.html

The Lord of the Rings:
an allegory of the PhD?

by Dave Pritchard

The story starts with Frodo: a young hobbit, quite bright, a bit dissatisfied with what he’s learnt so far and with his mates back home who just seem to want to get jobs and settle down and drink beer. He’s also very much in awe of his tutor and mentor, the very senior professor Gandalf, so when Gandalf suggests he take on a short project for him (carrying the Ring to Rivendell), he agrees.

Frodo very quickly encounters the shadowy forces of fear and despair which will haunt the rest of his journey and leave permanent scars on his psyche, but he also makes some useful friends. In particular, he spends an evening down at the pub with Aragorn, who has been wandering the world for many years as Gandalf’s postdoc and becomes his adviser when Gandalf isn’t around.

After Frodo has completed his first project, Gandalf (along with head of department Elrond) proposes that the work should be extended. He assembles a large research group, including visiting students Gimli and Legolas, the foreign postdoc Boromir, and several of Frodo’s own friends from his undergraduate days. Frodo agrees to tackle this larger project, though he has mixed feelings about it. (“‘I will take the Ring’, he said, ‘although I do not know the way.’”)

Very rapidly, things go wrong. First, Gandalf disappears and has no more interaction with Frodo until everything is over. (Frodo assumes his supervisor is dead: in fact, he’s simply found a more interesting topic and is working on that instead.) At his first international conference in Lorien, Frodo is cross-questioned terrifyingly by Galadriel, and betrayed by Boromir, who is anxious to get the credit for the work himself. Frodo cuts himself off from the rest of his team: from now on, he will only discuss his work with Sam, an old friend who doesn’t really understand what it’s all about, but in any case is prepared to give Frodo credit for being rather cleverer than he is. Then he sets out towards Mordor.

The last and darkest period of Frodo’s journey clearly represents the writing-up stage, as he struggles towards Mount Doom (submission), finding his burden growing heavier and heavier yet more and more a part of himself; more and more terrified of failure; plagued by the figure of Gollum, the student who carried the Ring before him but never wrote up and still hangs around as a burnt-out, jealous shadow; talking less and less even to Sam. When he submits the Ring to the fire, it is in desperate confusion rather than with confidence, and for a while the world seems empty.

Eventually it is over: the Ring is gone, everyone congratulates him, and for a few days he can convince himself that his troubles are over. But there is one more obstacle to overcome: months later, back in the Shire, he must confront the external examiner Saruman, an old enemy of Gandalf, who seeks to humiliate and destroy his rival’s protege. With the help of his friends and colleagues, Frodo passes through this ordeal, but discovers at the end that victory has no value left for him. While his friends return to settling down and finding jobs and starting families, Frodo remains in limbo; finally, along with Gandalf, Elrond and many others, he joins the brain drain across the Western ocean to the new land beyond.

Γνώσεις για τα πυρηνικά φαινόμενα

Πάγια πολιτική της ελληνικής Πολιτείας ήταν η απουσία οποιουδήποτε σχεδιασμού ή έστω διάθεσης για ανάπτυξη σταθμών πυρηνικής ενέργειας στον ελλαδικό χώρο για διάφορους λόγους. Είτε αυτός ήταν ο φόβος για πυρηνικό ατύχημα, είτε ήταν η απουσία οράματος για ενεργειακό κατακλυσμό στη χώρα είτε γιατί η “οικολογική” επιχειρηματολογία ήταν ιδιαίτερα πειστική, είτε γιατί απλά θυμόμαστε τους σεισμούς. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το Μάη του 1996 να βρίσκομαι σε μια ημερίδα για τα 10 έτη από το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και να ακούω την Υπουργό κα. Ελισσάβετ Παπαζώη (πού χάθηκε αυτή;) να δηλώνει ευθαρσώς μπροστά σε όλη την κοινότητα της Πυρηνικής Φυσικής ότι “η Ελλάδα δεν πρόκεται να αποκτήσει ποτέ πυρηνική ενέργεια”. Καμία αντίδραση τότε, κανένα όραμα και τώρα. Η επιστημονική κοινότητα εξακολουθεί να συρρικνώνεται μπροστά στην απουσία επαγγελματικών διεξόδων και έλλειψη τεχνοκρατίας.

Όμως μαζί με όλο αυτό το πλαίσιο, υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά που αφορά την ευρύτερη ελληνική κοινωνία. Η έλλειψη πληροφόρησης από τους ειδικούς σχετικά με τις επιπτώσεις της πυρηνικής ενέργειας, η απουσία εμπεριστατωμένης πληροφόρησης από τα μέσα ενημέρωσης ροκανίζει τα θεμέλια κατανόησης των φαινομένων που διέπουν το χώρο της Πυρηνικής Φυσικής και οδηγούν σε παραπληροφόρηση και ημιμάθεια. Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι η “θολούρα” που υπάρχει σχετικά με τις ακτινοβολίες γενικότερα, αλλά και τις επιπτώσεις της πάνω στους ανθρώπινους ιστούς είναι ιδιαίτερα μεγάλη και ακουμπάει και τον “ειδικευμένο” πληθυσμό. Εν προκειμένω, φοιτητής του επί πτυχίω με ρωτάει στο διάλλειμα αν τα κινητά προκαλούν τελικά καρκίνο, ένα θέμα που έχω θίξει ήδη αρκετές φορές στη “βιόσφαιρα”. Για μένα, αυτό δείχνει παντελή έλλειψη επιστημονικού υποβάθρου, το οποίο δε θα ήταν ανησυχητικό από μόνο του αν περιοριζόταν μόνο στο γεγονός ότι κάποιος φοιτητής Φυσικής δε διάβασε ένα σχετικό μάθημα. Αντικατοπτρίζει όμως τη στείρα αντιμετώπιση επιστημονικών θεμάτων, όπως έχουμε συνηθίσει χρόνια τώρα στα ελληνικά πανεπιστήμια να διδάσκουμε στη φοιτητική νεολαία, αλλά και αυτό το τεράστιο μπέρδεμα που υπάρχει στο μυαλό των παιδιών που θα είναι οι επόμενοι που θα διδάξουν σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με λίγα λόγια θα διδάξουν τις επόμενες γενιές. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή στο πώς πρέπει να χειριστούμε την επιστημονική αντίληψη στο μυαλό των εκκολαπτόμενων επιστημόνων.

Στο ίδιο πλαίσιο – γιατί δε λέω κάτι πρωτότυπο και καινούριο – έχουν κινηθεί και άλλοι επιστήμονες που τους ενδιαφέρει το θέμα της ενημέρωσης του κοινού πάνω σε θέματα κατανόησης των βασικών θεμάτων που αφορούν στην Πυρηνική Φυσική κι Ενέργεια. Τα αποτελέσματά τους πρόσφατα (προ-)δημοσιεύτηκαν στο <a href=”http://arxiv.org/abs/1111.4058″>arxiv.org</a> και τα θεωρώ ιδαίτερα σημαντικά. 8 απλές ερωτήσεις αναδεικνύουν το πρόβλημα του Nuclear Awareness στη χώρα μας. Με αφορμή το ατύχημα στη Φουκουσίμα, ξεδιπλώνεται άμεσα το κουβάρι της έλλειψης σωστής πληροφόρησης (εννοώ αξιόπιστη επιστημονική πληροφόρηση) του ευρύτερου κοινού σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο διαθέτει ανώτερη εκπαίδευση. Μια απλή ανάγνωση των αποτελεσμάτων της έρευνας δείχνει το βασικό πρόβλημα που υπάρχει στην κοινωνία μας, αυτό που εγώ εντοπίζω στην έλλειψη σωστής, συστηματικής και αξιόπιστης σύνδεσης της κοινωνίας με την επιστημονική κοινότητα. Ο λόγος, πάντα κατά τη γνώμη μου είναι η προχειρότητα σχεδιασμού στη διάχυση της γνώσης με οργανωμένο τρόπο προς το ευρύτερο κοινό, κάτι το οποίο συμβαίνει και αλλού, αλλά και η έλλειψη ενδιαφέροντος από τους ειδικούς να ασχοληθούν με αυτήν, είτε λόγω απουσίας διάθεσης να το κάνουν είτε γιατί απλά δεν μπορούν. Μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε όλοι ταλαντούχοι δάσκαλοι…

Οι πληροφορίες μου λένε ότι η προαναφερθείσα έρευνα θα επεκταθεί και σε άλλα μέρη της ελληνικής κοινότητας, ιδιαίτερα εντός του επιστημονικού χώρου. Αναμένω με ενδιαφέρον να δω αν οι φοιτητές Φυσικής με τους οποίους σχετίζομαι γνωρίζουν τι θα πει βιολογική επίπτωση της β ακτινοβολίας, την οποία υποτίθεται ότι έχουν διδαχθεί τουλάχιστον δύο φορές πριν αποφοιτήσουν…

κινητά τηλέφωνα και καρκίνος

Το έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν και το ξαναλέμε και σήμερα:
Τα κινητά τηλέφωνα δε συνδέονται και δεν μπορεί να συνδέονται με την εμφάνιση καρκίνου.
Δείτε εδώ για παλαιότερο σχολιασμό στο θέμα.

Προκύπτει όμως ξανά η ανάγκη να το σχολιάσω λόγω της έρευνας που δημοσιεύτηκε χθες από ερευνητική ομάδα στη Δανία ότι υπάρχει πλέον βεβαιότητα για τη ΜΗ συσχέτιση πολυετούς χρήσης κινητών με την εμφάνιση καρκίνου.  Εδώ είναι η σχετική ενημέρωση από την εφημερίδα Guardian και  το αντίστοιχο επιστημονικό άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στο [JNCI].

Ελπίζω επιτέλους τα εκατομμύρια που σκορπίζονται από τον WHO προς τους γιατρούς να δοθούν και σε κάποιο άλλο επιστημονικό κλάδο. Έλεος πια. 
Technorati Tags: κινητά, ακτινοβολία, καρκίνος, WHO

Η βιόσφαιρα αργοπεθαίνει

Είναι πλέον γεγονός. Με απλή στατιστική ανάλυση φαίνεται ότι ο τελευταίος χρόνος είναι ο χειρότερος της βιόσφαιρας. Οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την απόκλιση είναι συγκεκριμένοι και γνωστοί, αλλά δε φαίνεται ότι μπορεί να υπάρξει κάτι δραστικό που θα αλλάξει τη συχνότητα αρθρογραφίας και -κυρίως- θα φέρει περισσότερους αναγνώστες. Άλλωστε ποτέ δεν ήταν το ζητούμενο, μάλλον προέκυψε στην πορεία.

Διαθέτω μια νέα ιδέα που θα θέλει γενική αναπροσαρμογή της φιλοσοφίας και του περιεχομένου της βιόσφαιρας, αλλά και αυτό είναι υπό συζήτηση. Όπως και να είναι θα το μάθετε εν καιρώ ή απλά θα το δείτε να συμβαίνει.

Χαιρετώ σήμερα αγωνιστικά όλους τους φίλους και φίλες που απεργούν και έχουν κατέβει στο Σύνταγμα. Παιδιά μην τα σπάτε πάντως, μας αγνοούν όπως και να είναι και στο τέλος πάλι εμείς τα πληρώνουμε από την τσέπη μας

En Cipre

Μετράω το χρόνο στο μυαλό μου, αυτόν που έχει περάσει από την τελευταία φορά που βρέθηκα στην ηρωική μεγαλόνησο και τον βρίσκω κατιτίς μεγαλύτερο από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Η καλή μου φίλη από τα παλιά Θ. ξαφνιάζεται και αυτή από το μεγάλο χρονικό διάστημα που της αναφέρω. Είναι δυνατόν; Απλά είναι.

Κάποια πράγματα έχουν σαφώς αλλάξει από την τελευταία μέρα που ήμουν εδώ. Αυτά που κατάφερα και άρπαξα με τη ματιά μου κατεβαίνοντας από το νέο διεθνές αεροδρόμιο της Λάρνακας φαίνονται σαφώς βελτιωμένα. Τα κτήρια και οι δρόμοι δεν έχουν αλλάξει πολύ, αλλά πολλά καταστήματα, πεζοδρόμια, επιγραφές έχουν εκμοντερνιστεί. Η τηλεόραση δυστυχώς, όπως και στην Ελλάδα, παίζει τις γνωστές σκουπιδοσειρές (πάντα φυσικά με κάποιες εξαιρέσεις). Προσθέστε στο πρόγραμμά της και το φολκλορικό στοιχείο μερικών εκπομπών και ήδη έχετε πάρει μια εικόνα.

Κατά τα άλλα, το κόστος ζωής στη Λευκωσία στην οποία φιλοξενούμαι για μερικές μέρες μου φαίνεται σαφώς κατώτερο από το αντίστοιχο στην Αθήνα. Οι υπηρεσίες ανώτερες σε κάθε τομέα. Από το φόρτωμα της αποσκευής στο λεωφορειάκι που πριν από 2-3 χρόνια ξεκίνησε τη σύνδεση του LCA με την κυπριακή πρωτεύουσα ως το σερβίρισμα του καφέ και το wifi που σχεδόν παντού είναι δωρεάν. Κινούμενος αρκετά στον κυβερνοχώρο στα διάφορα ταξίδια μου, η Λευκωσία μου αποδεικνύει ότι είναι η πρωτεύουσα που τουλάχιστον δε τσιγκουνεύεται το δωρεάν παρεχόμενο ασύρματο δίκτυο.

Πολλά τα προβλήματα κι εδώ φυσικά. Αρκετοί μετανάστες, αλλά καμία σχέση με την αφγανική φυλή που διαθέτουμε ως αξιοθέατο σε κάθε φανάρι στην ελληνική πρωτεύουσα. Πολλοί Ρώσοι και συναφείς πρώην πολίτες της ΕΣΣΔ, αλλά με διαφορετική αίσθηση και στάση ζωής. Δουλεύουν, δεν έχουν πέσει στα δίχτυα του δουλεμπορίου που ακμάζει στα στενάκια και της γωνιές της Ελλάδας.

Φυσικά το κόστος διαβίωσης, το οποίο μετράω ιδιαίτερα εν καιρώ οικονομικής δυσχέρειας, είναι ακόμη μικρότερο σε σχετική κλίμακα γιατί μισθοί και έσοδα σε προσωπικό και κρατικό επίπεδο είναι μεγαλύτερα από το αντίστοιχο της Ελλάδας. Και από όσο μπορώ να καταλάβω θα παραμείνει παρά τις εμφανείες δυσχέρειες που υπάρχουν σε διεθνές επίπεδο.

Θέλω να μείνω κι άλλο και να ξεκουραστώ από το βαρύ κλίμα της Ελλάδας. Αλλά η λαχτάρα να δω τα κορίτσια μου υπερισχύει. Φυσικό δεν είναι;

Η αμάθεια μαστίζει τους πάντες

“…Ακόμη και εμένα που αυτά σας ιστορώ” (Μιχ. Κατσαρός)

Η αποτυχία της σημερινής κοινωνίας μας να ανταπεξέλθει επαρκώς απέναντι στα χίλια μύρια προβλήματα που μας εμφανίστηκαν “ως δια μαγείας” χωρίς να πάρουμε χαμπάρι είναι κατά την προσωπική μου άποψη η έλλειψη Παιδείας και η παντελής έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων. Μιλάω για το επίπεδο “3+2=5″ που θα χρειαστούμε στην καθημερινή μας ζωή ώστε να μη μας κλέβει ο μπακάλης.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο αποτυγχάνει και η Αριστερά στην Ελλάδα να βρει το δρόμο της. Υπάρχει σαφής έλλειψη θεωρητικού υποβάθρου, ανθρώπων που θα μιλήσουν τη γλώσσα της επιστήμης και της σημερινής καθημερινότητας και θα βάλουν κάποια πράγματα σε μια λογική σειρά. Δεν έχει σημασία αν θα συμφωνούν όλοι με τις απόψεις τους. Ακόμη και ο μέγας Καστοριάδης έχει τοποθετηθεί πολλές φορές με θέσεις ακραίες, αλλά παρ’όλ’αυτά οι θέσεις του διακρίνονται από μια λογική συνέχεια και φιλοσοφική θεώρηση. Παρουσιάζεται ένα πλαίσιο δράσης ως αποτέλεσμα μιας κοινωνικής θεώρησης και μελέτης. Αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν παντελώς σήμερα στην Ελλάδα, χωρίς όμως να συμβαίνει αντίστοιχα αλλού (βλ. π.χ. Τσόμσκυ). Και φυσικά δεν είναι μόνο η Αριστερά. Είναι όλοι οι κομματικοί μας χώροι, με μια κρυφο-εξαίρεση από την πλευρά του ΛΑΟΣ, οι οποίοι υποστηρίζουν το “αθάνατο, αρχαίο ελληνικό πνεύμα” συγκερασμένο με ορθόδοξους χριστιανοδιαλογισμούς. Με λίγα λόγια, μηδέν από μηδέν.

Με αυτή τη λογική, διακρίνω μια έλλειψη βάσης σε όλα τα επιχειρήματα που αφορούν κοινωνικές δράσεις “πάταξης του μεγάλου κεφαλαίου”, “εκδίωξης όλων των μεταναστών”, “νέων μέτρων για τη σωτηρία της πατρίδας”. Μαζί μάς παίρνει μπάλα και ο “εκσυγχρονισμός” του Υπ. Παιδείας που προσπαθεί να σπάσει συσσωρευμένο στόκο 3 και βάλε δεκαετιών μούργας, απατεωνιάς και εκφυλισμού στα ΑΕΙ της χώρας μας. Που μόνο σκοπό τόσον καιρό έχουν την αναπαραγωγή του συστήματος στην προσπάθεια να επιβεβαιώσουμε τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών στον πανεπιστημιακό χώρο, καταλήγοντας φυσικά στο χαμαιλεοντισμό.

Με αυτά και με αυτά φθάνουμε στη χρεωκοπία και δυστυχώς, αν η τελευταία μας ελπίδα είναι μια επανάσταση, δε θα βρεθεί εργάτης του πνεύματος να την στηρίξει.

Οδοντόκρεμα, αφρός ξυρίσματος και άλλες υπεραξίες

Βρίσκομαι για μια ακόμη φορά στη Γερμανία, μακριά από τον ενοχλητικό θόρυβο του Μπάμπη Παπαδημητρίου, τις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης και το χαμό του όχλου. Χρειάζομαι ένα αφρό ξυρίσματος και μια οδοντόκρεμα τα οποία δεν πήρα επίτηδες όταν έφυγα για να μην έχω τη φασαρία του γνωστού ελέγχου στο ΕλΒεν. Βρίσκω ένα κατάστημα αλυσίδας που εμπορεύεται τέτοιου είδους προϊόντα. Κοιτάζω την τιμή της αγαπημένης μου οδοντόκρεμας και παθαίνω σοκ! Ίδια ποσότητα, ίδιο μοντέλο, ίδιο κουτί 2 #%#% ευρώ φθηνότερη (μιλάμε για εξευτελισμό της τιμής). Το ίδιο με τον αφρό ξυρίσματος ο οποίος είναι περίπου 1.50 ευρώ φθηνότερος.

Γιατί ρε παιδιά της Ελλάδας; Η διαφορά δεν είναι στο ΦΠΑ που μπορεί κάποιος να σκεφτεί αμέσως αμέσως. Είναι στην ξεδιάντροπη κλοπή που υφιστάμεθα (μου αρέσει το καθαρευουσιάνικο σε τέτοιες περιπτώσεις) καθημερινά και για την οποία δυστυχώς δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης παρά μονάχα αν βρεθούμε σε ανάλογη περίπτωση στο εξωτερικό.

Και ξαναρωτάω γιατί ρε παιδιά της Ελλάδας;

YALS

Δανείζομαι τη γλώσσα των Linux Geeks για να διτυπώσω την ένσταση απέναντι στον εαυτό μου και τους τριγύρω μου:

Yet
Another
Lost
Summer

Φαίνεται ότι πάλι ξεμένω από ενθουσιασμό για τις διακοπές που προγραμμάτιζα. Δίχως συγκεκριμένο πλάνο δράσης, αόριστα και ασαφώς θα περιπλανηθώ και παραπλανηθώ σε παραλίες και λοφίσκους που δε μου κινούν το ενδιαφέρον. Ας όψεται η ανάγκη. Κρίση, παλιοκρίση, τα πάντα έχεις αρχίσει να καθορίζεις γύρω μου.

ιν τράνσιτ

Συνήθως μουτζουρώνω σε ένα χαρτί όταν μιλάω στο τηλέφωνο ή κάνω παράλογα, σουρεαλιστικά σχεδιάκια σε χαρτάκια διαφόρων μεγεθών και σχημάτων. Σίγουρα κάποιος θα έλεγε ότι θα έπρεπε να τα δει κάποιος ψυχίατρος και να εξερευνήσει το βάθος της ψυχής μου. Όμως ποτέ δεν είναι αυτόματα, διαφέρει σε σκοπό η προσπάθεια να σχεδιάσω αυτό που έχω ήδη σχηματίσει στο μυαλό μου και να το βάλω πάνω στο χαρτί.

Αυτό που με παραξένεψε όμως σήμερα είναι ότι κατά την επιστροφή μου από επαγγελματικό ταξίδι σε κάποιο αεροδρόμιο της κεντρικής Ευρώπης μια σακούλα απορριμμάτων αεροπλάνου (ξέρετε, αυτός ο εμετικός χάρτινος σάκος) αποτέλεσε τον καμβά μου, αλλά το σχέδιό μου δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά που κατά καιρούς βάζω πάνω στο χαρτί. Η μύτη του μαρκαδόρου μου φανέρωσε ένα πουλί, κάτι σε κοράκι, κάτι σε περιστέρι, κάτι σε παπαγαλάκι. Ενδιαφέρον. Ίσως φταίει το πρωινό ξύπνημα και η έλλειψη οξυγόνου στην καμπίνα.

Ιν τράνσιτ ακόμη, περιμένω να δω το επόμενο δημιούργημα στην επόμενη χαρτοσακούλα