Καλές γιορτές

Ίσως ακούγεται λίγο πρόωρο μιας και έχουμε ακόμη μερικές μέρες για τα Χριστούγεννα, που μάλλον φαίνεται ότι θα είναι λευκά φέτος, αλλά ήδη φίλοι και γνωστοί έχουν αρχίσει να αναχωρούν για τα μέρη τους, ώστε να περάσουν τις μέρες αυτές με τις οικογένειές τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το ίδο σκοπεύω να κάνω κι εγώ, οπότε η βιόσφαιρα -έστω και απογοητευμένη για το μέλλον της μετά την περιβόητη σύνοδο στην Κοπεγχάγη και τα απαισιόδοξα αποτελέσματά της- θα είναι ανοιχτή, αλλά μόνο με δημοσίευση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ένα χαρακτηριστικό που έχω ενεργοποιήσει σχετικά πρόσφατα και δεν έχω δοκιμάσει διεξοδικά.

Καλές γιορτές λοιπόν όπου και να πάτε, ό,τι και να κάνετε και μακριά από τη…γρίππη!

Ma que sfaliara

Καλά, αυτός ο Μπερλουσκόνης, πόσο ευαίσθητος είναι τελικά; Μια σφαλιάρα έφαγε, τέσσερις ημέρες έμεινε στο νοσοκομείο…

Έχω πολλές διαφορετικές εξηγήσεις για το γεγονός, αλλά αυτή που με κάνει να χαμογελάω είναι ότι το Ιταλικό νοσοκομείο στο οποίο εισήχθη είχε ωραίες νοσοκόμες. Κάτι ξέρει ο νεο-Ντούτσε…

Γεώργιος Λύμπος (1919-2009)

Ήσουν δίπλα μας από την πρώτη μέρα της ζωής μας

Μας κράτησες το χέρι στα πρώτα μας βήματα

Ήσουν εσύ για τον οποίο ακούγαμε στις ιστορίες των γονιών μας

Υπήρξες φωτεινός καθοδηγητής μας στην πορεία μας στη ζωή με τις ιδέες σου και τη στάση της ζωής σου

Μας αφήνεις τώρα και το κενό θα είναι για όλους μας βαρύ και ανεκπλήρωτο

Καλό σου ταξίδι παππού

koukouloforoi

Επιτέλους, ο νεοέλληνας έχει γίνει γνωστός για κάτι που εφευρέθηκε/δημιουργήθηκε τη σύγχρονη εποχή. Ως γνωστόν “τα σπάμε” (κοντέρ, πιάτα, νεύρα, βιτρίνες, γήπεδα, σινεμά, αυτοκίνητα, εθνικές οδούς, πανεπιστήμια, υπουργεία, καφάσια, πινακίδες, ποτήρια, ντιβανοκασέλες και πολλά άλλα). Το αν φοράς ή όχι κουκούλα δεν έχει πια σημασία. Ο όρος κουκουλοφόροι έχει πλέον επικρατήσει στη διεθνή γλώσσα εδώ και περίπου ένα χρόνο.

Παραθέτω χαρακτηριστικές παραπομπές εδώ και εδώ

Η βαρβαρότητα δεν έχει όριο II

(μάι θενκς του BBill:)

Η βαρβαρότητα δεν έχει όριο

Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουμε πόσο βάρβαροι είμαστε;
Αναμεταδίδω με θλίψη από την “Ε”

Κινέζικο γάλα και μακροβιότητα

Μέσα από το λαβύρινθο των ειδήσεων της ημέρας ξεχώρισα δύο καθ’όλα άσχετες, αλλά φοβερά αλληλένδετες στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Έψαξα αρκετά να συνειδητοποιήσω τι είναι αυτό το ξεχωριστό στοιχείο που τις κάνει να φαίνονται παρόμοιες και μάλλον καταλήγω ότι είναι το… γάλα.

Όποιοι θυμούνται την όχι και τόσο παλιά ιστορία με το σινικό γάλα, ιδιαίτερα εμπλουτισμένο σε μελαμίνες, ίσως να άκουσαν/διάβασαν ότι οι δύο υπεύθυνοι για το επικίνδυνο διατροφικό σκάνδαλο και οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, τελικά εκτελέστηκαν από τις κινεζικές αρχές. Σε δύο πράγματα θα ήθελα να σταθώ, σχετικά. (α) η θανατική ποινή που εφαρμόζεται συχνά πυκνά από την Κίνα πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Δεν κρίνω την απόφαση του δικαστηρίου για το αν οι υπεύθυνοι ήταν υπεύθυνοι πραγματικά, στο κάτω κάτω ούτε νομικός είμαι, ούτε κινέζικα ξέρω να διαβάσω τα πρακτικά της δίκης. Όμως πιστεύω ακράδαντα ότι δε νοείται πολιτισμένη κοινωνία με ανθρωπιστικό χαρακτήρα και φροντίδα για τους πολίτες της όταν εξακολουθεί να υποστηρίζει και να εφαρμόζει τη θανατική ποινή. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για άλλες “φίλιες” χώρες που “θερίζουν” κοσμάκη χωρίς σταματημό (β) Όσο μεγάλο και να είναι το σκάνδαλο με το γάλα και οι επιπτώσεις της μελαμίνης σε νήπια και στον ευρύτερο πληθυσμό, οι δύο υπεύθυνοι σίγουρα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Ο παραδειγματισμός δεν είναι επιχείρημα (αυτός χρησιμοποιήθηκε ως βασικό δικαστικό επιχείρημα για να καταδικαστούν οι δύο “επιχειρηματίες”), ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές.

Το θέμα της θανατικής ποινής είναι δύσκολο. Για το συγκεκριμένο έχουν ασχοληθεί γενιές φιλοσόφων, κοινωνιολόγων, νομικών και λοιπών ειδικών, σε βαθμό που προσωπικά να φαντάζω “λίγος”. Προσπαθώ όμως να πω ότιμε ταράζει ιδιαίτερα να ακούω ότι κάποιοι στο όνομα του παραδειγματισμού και της δικαιοσύνης αφαιρούν ανθρώπινες ζωές. Έχουμε φτάσει στο σημείο πια να αφήνουμε τα ζώα να γερνάνε και να πεθαίνουν από φυσικά αίτια, γιατί όχι και τους ανθρώπους;

Η τελευταία λέξη με φέρνει στην άλλη είδηση που σας έλεγα πιο πάνω. Ένα πρόβατο, ετών 23, είναι το νέο ρεκόρ μακροβιότητας στην ευγενή ράτσα των Αυστραλέζικων προβάτων. Η Λάκι έζησε μέχρι τα βαθιά της γεράματα, μέσα σε ένα μαντρί. Την άφησαν να γεράσει, όπως ίσως θα έπρεπε να κάνουν και με τόσους άλλους μαντρωμένους.

Τα στατιστικά της βιόσφαιρας

Μην ανακάθεστε με ανυπομονησία στην καρέκλα σας. Τα στατιστικά μας είναι χαμηλά. Στο κάτω κάτω της γραφής, ούτε επαγγελματιές ιστογράφοι είμαστε, ούτε τη δημοσιότητα επιζητούμε. Έναν τρόπο επικοινωνίας αναζητούμε. Το κάναμε εναλλακτικά αρχικά, εξελίχθηκε σε mainstream τελικά (όπως και η εναλλακτική μουσική ένα πράγμα).

Αυτό που δρομολόγησε το παρόν δημοσίευμα είναι η διάθεση για πειραματισμό με το μικρό όγκο των αναγνωστών (αυτομάτων ερπετών ανεύρεσης πληροφορίας, γνωστών και ως web crawlers ή όντων φυσικών προσώπων). Έχω παρατηρήσει έξαρση των αναγνώσεων του ιστολογίου κάθε φορά που δημοσιεύεται κάτι. Πριν πεταχτείτε μερικοί και σχολιάσετε “Ε, φυσικό είναι, έγραψες κάτι εσύ, κάποιοι θα το διαβάσουν”, σας πληροφορώ ότι το έω ήδη σκεφτεί κι εγώ. Αυτό που μου κινεί την περιέργεια είναι η αύξηση της επικεψιμότητας παλαιοτέρων άρθρων και αυτό στοχεύω να παρακολουθήσω λίγο πιο στενά. Πέρα από τη δεδομένη εκθετική ουρά της χρονικής κατανομής των επισκέψεων έπειτα από τη δημοσίευση κάποιου άρθρου, παρατηρείται και αύξηση χρονικού υποβάθρου σε μεγαλύτερη χρονική κλίμακα.

Επειδή είμαι σίγουρος ότι όλο και κάποιος ηλεκτρονικάριος θα το έχει ψάξει το θέμα, αν έχετε κάποια πληροφόρηση, θα μου ήταν ιδιαίτερα αρεστή

Συνεργασία WWF και Συνηγόρου του Πολίτη

Από τα ενδιαφέροντα που διάβασα σήμερα στις ειδήσεις, η συνεργασία μεταξύ των δύο φορέων για την έκδοση Νομικού Οδηγού σχετικού με την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο, θέλω να το διαβάσω. Από όσο φαίνεται, πάντως, έπεται και συνέχεια την επόμενη τριετία

Η σχετική παραπομπή [εδώ]

αλλά και το αρχείο του οδηγού εδώ: [PDF]

Ο ΜΠΑΟΚ απέκτησε αντίπαλο στα συνθήματα

Είναι γνωστή η ευρυματικότητα και η ετοιμότητα των οπαδών του ΠΑΟΚ όταν καλούνται στη μάχη της εξέδρας. Αείμνηστες εποχές του “Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ” στις οποίες έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερες δημοσιεύσεις της βιόσφαιρας, πλέον ανταγωνίζονται τον τοπικό και ιδιαίτερα ιδιαίτερο (που είσαι “φιλόλογε” από το Σικάγο να με διορθώσεις!) χαρακτήρα των οπάδων της ΑΕΛ.

Αντιγράφω από το ιστολόγιο/στήλη του Αντώνη Πανούτσου:

1. ΑΕΛ, ουίσκι και Iron Maiden δίσκοι
2. ΑΕΛ, κρασί και AC/DC
3. ΑΕΛ, χιλιάρα και το ψωμί παπάρα
4. ΑΕΛ, αμάνικο, μπίρα και λουκάνικο
5. ΑΕΛ, Πλίτσης και σούζες στην Καρδίτσης
6. ΑΕΛ, φέτα και Motorhead κασέτα
7. ΑΕΛ, χασίσια και πέσιμο στα ίσια
8. ΑΕΛ, χαίτη και αλητεία σκέτη
9. ΑΕΛ, τζιβάνα, δυο μέτρα μοϊκάνα
10. ΑΕΛ, ψιλό και σούζες με ξερό
11. ΑΕΛ, πρέζα, υπνοστεντόν και τέζα
12. ΑΕΛ, τεκίλα και κάργα 80ίλα
13. ΑΕΛ, ρετσίνα και το μπλουτζίν σωλήνα
14. ΑΕΛ, Freddos και καραμέλες mentos!

Ι-ΧΑ!